دیدنی های شهرستان شیراز در استان فارس -آکا

این شهرستان از شمال به شهرستان های ارسنجان، مرودشت، سپیدان، ممسنی و از جنوب به شهرستان های جهرم، فیروزآباد و از شرق به شهرستان های نی ریز، استهبان، فسا و از غرب به شهرستان های ممسنی و کازرون محدود می شود. شهر شیراز امروزی، واقع در استان فارس، بر روی جلگه وسیعی که دارای 15 کیلومتر عرض و 120 کیلومتر طول متوسط می باشد واقع شده است. شهر شیراز در 51 درجه و 51 دقیقه تا 53 درجه و 40 دقیقه طول شرقی و 29 درجه و 2 دقیقه تا 39 درجه و 57 دقیقه عرض شمالی از نصف النهار مبدا قرار دارد.

به گزارش آکاایران: ارتفاع متوسط شهر از سطح دریا 1550 متر است. به علت ارتفاع این جلگه از سطح دریا و آنچه در نقشه مربوط به بارندگی در سطح کشور بر می آید، بارندگی در این قسمت بیشتر از نواحی دیگر می باشد. ولی وجود کوههای مرتفع و بادهای خشک عربستان در اطراف این جلگه باعث خشکی هوا می شود.  
به طور کلی ریزش برف در شیراز کم است ولی در ناحیه غربی و جنوب غربی آن در زمستان برف های سنگین می بارد. میزان درجه حرارت در زمستان در حدود 3 درجه زیر صفر و در تابستان 38 درجه بالای صفر است و اعتدال هوای ناحیه از این جهت است که این جلگه بین دو منطقه گرمسیر جنوب و سردسیر شمال قرار گرفته است.

نام شیراز در کتیبه های هخامنشی تخت جمشید خوانده شده است .اشیاء و ظروف تاریخی و مسکوکاتی که هم اکنون درموزه متروپولیتن نیویورک موجوداست .ازمجدوعظمت شیرازدرعهد سلوکی ها اشکانیان وساسانیان گواهی می دهد .درکاوشها ی منطقه قصرابونصر معلوم شدکه این بنا به اواخر دوران اشکانی یا اوایل دوره ساسانی تعلق داشته وچند مهره که نیز نام اردشیر و شیراز بر آن نوشته شده به دست آمده است . طبق روایات اساطیری شیراز درزمان فرزند تهمورث –دومین پادشاه پیشدادی- ساخته شده است .در زمان خلفای اسلامی اعراب چندین بار به شهر استخر حمله کردند که براثرمقاومت ساکنان آن شهرسخت آسیب دید.به مرور شیراز حکمرانان عرب وماموران خلفای اموی وعباسی شده باکاسته شدن ازعظمت وسعت وجمعیت شهراستخر به رونق شهرشیراز افزوده شد.

درسال281 هجری قمری عمرولیث دومین پادشاه صفاریان بناهای متعددی ازجمله یک مسجدجامع درشیرازاحداث کردوبه رونق بیش ازپیش این شهرافزود دیلمیان به آبادانی شیراز افزودند .خصوصاً عضدالدوله دیلمی (372 -366 هجری قمری) درمجدوعظمت شهر ورفاه مردم آن کوشش بسیار کرد .دردوران صفویه شیراز مرکز ایالت فارس بودوامامعلی خان حکمران فارس بناهای بسیاری دراین شهرپی ریخت.

درسال 1079 هجری قمری شیراز براثرجاری شدن سیل سهمگین ویران شد وبسیاری از آثارتاریخی آن ازمیان رفت .دراواخردوره صفویان نیزافغان ها این شهرراموردحمله قراردادندوخرابی های بی شماری را به بارآوردند درسال1142 هجری قمری نادر شاه افشار افغان هاراازشیراز راند واین شهرآرامش وامنیت دوباره یافت تااینکه درسال 1175 هجری قمری تقی خان شیرازی اعلام استقلال کرد وسرازفرمان نادربرتافت .نادرشاه انبوهی از لشکریان خودرابه جنگ باحاکم شیراز وتصرف شهرفرستاد وبعدازچهارماه وپانزده روز محاصره شیرازبه تصرف سپاهیان نادر درآمد ولشکریان غالب بسیاری از مردم بی گناه را قتل عام کردند.درسال 1180 هجری قمری کریم خان زند شیرازرامقرحکومت خودقرارداد وبرای عمران وآبادی آن کوشید. 
هنگامی که آقا محمدخان قاجار درسال 1207 هجری قمری به شیراز دست یافت ، امر به ویرانی باروی شهر داد. بعدها بارویی دیگرساخته شد که براثرزلزله سال 1339 هجری قمری بسیاری ازقسمت های آن فروریخت . شیراز طی چند دهه اخیر توسعه وگسترش قابل توجهی یافته و به یکی از شهرهای مهم و زیبای ایران تبدیل شده است. محیط مساعد شیرازدرادوار گوناگون دانشمندان سخنوران ونویسندگانی بزرگ رادر دامان خود پرورانده است. که آثارجاویدان آنها میراث علمی وادبی ایران رازنده وجاوید نگاه خواهدداشت . 

 آرامگاهی است در شیراز ، پسر ارشد امام موسی کاظم ومحمد بن موسی، برادران امام رضا، در آن به خاک سپرده شده‌است. او در راه پیوستن به برادر خود به سوی خراسان سفر نمود ولی در راه توسط افراد مأمون خلیفه عباسی در شهر شیراز شهید شد. این آرامگاه در کنار میدانی به نام احمدی در شهر شیراز قرار دارد. آرامگاه سیدمیرمحمد برادر سیدمیراحمد نیز در نزدیکی شاه‌چراغ است.∗ که به سبک معماری آذری بنا شده است.

آرامگاه علی بن حمزه:
آرامگاه علی بن حمزه بن موسی الکاظم یکی از بناهای تاریخی و مذهبی شهر شیراز می‌باشد. این آرامگاه متعلق به «شاه میرعلی بن حمزه بن موسی کاظم» می‌باشد که در خیابان حافظ و در نزدیکی رودخانه خشک قرار گرفته‌است. آرامگاه علی بن حمزه در دورهٔ دیلمیان و به‌دست امیر عضدالدوله دیلمی احداث شده و در دورهٔ تیموریان بخش‌هایی از آن مرمت گردیده‌است.
پیربناب:
یربناب یکی از چشمه‌های طبیعی موجود در پیرامون شیراز می‌باشد که دشت مجاور خود را آبیاری می‌نماید. این چشمه در میان درختان متعدد -از جمله درختان چنار- واقع شده‌است و در میان مردم به «پیربنو» مشهور است. همچنین «آرامگاه شیخ اقطع» در پیرامون چشمه پیربناب قرار گرفته‌است. پیربناب در 15 کیلومتری جنوب شهر شیراز واقع شده‌است.
چشمهٔ جوشک:
چشمهٔ جوشک یکی از چشمه‌های طبیعی استان فارس می‌باشد که در «شهرک قصرقمشه» و در پیرامون شهر شیراز واقع شده‌است. این چشمه رودخانهٔ «اعظم» را تشکیل می‌دهد که آب آن باغ‌های «قصردشت»، «قصرقمشه» و «منصورآباد» را آبیاری می‌کند.
چشمهٔ خارگان:
چشمهٔ خارگان یکی از چشمه‌های طبیعی استان فارس می‌باشد که در ۶۰ کیلومتری شهر شیراز و در روستای «خارگان» واقع شده‌است. به‌دلیل عبور رودخانهٔ قره‌آغاج از اطراف این چشمه، فضای سبز مناسبی در اطراف آن پدید آمده‌است.
چشمهٔ ریچی:
یکی از چشمه‌های طبیعی استان فارس است که در منطقهٔ کوهمره سرخی زاگرس و در ۳۵ کیلومتری شهر شیراز واقع شده‌است. وجود درختان متعدد -از جمله بلوط و صنوبر- از ویژگی‌های این چشمه‌است که آن را به‌صورت یک گردشگاه درآورده‌است.
دریاچهٔ دشت ارژن:
دریاچهٔ دشت ارژن یکی از دریاچه‌های آب‌شیرین ایران می‌باشد که در استان فارس و در ۵۶ کیلومتری شهر شیراز در دهستان دشت ارژن واقع شده‌است
پارک قلعه‌بندر:
پارک قلعه‌بندر یکی از پارک‌های دیدنی شهر شیراز می‌باشد. این پارک در بالای کوه قلعه‌بندر و در شهرک سعدی واقع شده‌است. مساحت پارک قلعه‌بندر ۱۰ هکتار می‌باشد.
باغ دلگشا:

باغ دلگشا یکی از باغ‌های تاریخی شیراز بوده و در ناحیه آرامگاه سعدی قرار دارد. قدمت این باغ به زمان ساسانیان می‌رسد. این باغ در زمان صفویه از جمله باغ‌های مشهور شیراز به شما می‌رفته و در این باغ عمارت‌هایی مربوط به دوره قاجاریه دیده می‌شود. مساحت این باغ ۵/۷ هکتار می‌باشد و با شماره ۹۱۲ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بیشتر درختان آن را مرکبات مخصوصاً نارنج و پرتقال تشکیل می‌دهند. آبی که از چشمه قنات آرامگاه سعدی جاری است از این باغ می‌گذرد. این باغ هم اکنون در تملک دولت می‌باشد.

باغ نظر:
باغ نظر ، باغ موزه،باغ شاهزاده ،عمارت کلاه‌فرنگی، آرامگاه وکیل، عمارت چهارفصل یا باغ حکومتی نام یکی از ابنیه تاریخی دوره زندیه در شیراز است. این بنا یک عمارت هشت‌ضلعی است که کریم خان زند در میان باغ نظر شیراز ساخت که در آن روزگار این عمارت باشکوه محل پذیرایی از مهمانان، سفیران خارجی و انجام مراسم رسمی و اعیاد گوناگون بوده‌است.
نارنجستان قوام:

نارنجستان قَوام که به باغ قوام مشهور است، بین سالهای ۱۲۵۷ تا ۱۲۶۷ هجری شمسی، مقارن با حکومت ناصرالدین شاه قاجار و بدستور علی محمد خان(قوام الملک دوم) و پسرش محمد رضا خان(قوام الملک سوم) در شیراز ساخته و تکمیل شده‌است. ساختمان نارنجستان در زمینی بمساحت ۳۵۰۰ متر مربع و با زیربنای ۹۴۰ متر مربع در دو جبهه جنوبی و شمالی توسط هنرمندان شیرازی ساخته شده‌است. سردر ورودی در ضلع جنوبی قرار داشته و به یک هشتی باز می‌گردد و از طریق دو راهرو قرینه به حیاط راه میابد. بنای ضلع جنوبی شامل دو ایوان ستوندار و اتاقهایی است که محل استقرار خدمه بوده‌است. ساختمان ضلع شمال دارای یک طبقه زیرزمین و دو طبقه روی آن بوده که شامل تالار آیینه با ستونهای یکپارچه مرمری، تالار شاه نشین و اتاقهایی است که محل تشریفات اداری و پذیرش مهمانان بوده‌است. این عمارت از نظر هنرهایی از قبیل آیینه کاری، شیشه کاری، نقش پردازی، منبت کاری، سنگ تراشی، گچ کاری و مقرنس کاری بکار رفته در آن از زیباترین بناهای این دوره در شیراز است.

بنای نارنجستان در سال ۱۳۴۵ هجری شمسی به دانشگاه شیراز اهدا گردید و بین سالهای ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۸ هجری شمسی مورد استفاده موسسه آسیایی، تحت سرپرستی پروفسور آرتور اپهام پوپ، ایران شناس معروف بوده‌است. در سالهای اخیر زیرزمین ضلع شمالی تعمیرات اساسی گردیده و به عنوان موزه مورد استفاده قرار گرفته که در آن اشیای فرهنگی اهدایی پروفسور پوپ نگهداری می‌شود.این باغ از عمارات دوره قاجاریه شیراز است که در محله بالاکفت و در قسمت شرقی انتهای خیابان لطفعلی خان زند واقع است. در حدود سال ۱۳۰۰ ه. ق. توسط میرزا محمدرضا خان نوه قوام الملک اول و پدربزرگ قوام تکمیل شده است. این بنا یک بار توسط ابراهیم قوام مورد مرمت قرار گرفته است.
ساختمان نارنجستان در حدود ۹۴۰ متر مربع در زمینی به مساحت ۳۵۰۰ متر در دو قسمت شمالی و جنوبی بناشد، باقی مانده آن در حدود ۲۵۶۰ متر محوطه سازی شده. این بنا با ۳۰۸۵ متر مساحت، در دوره قاجاریه به بیرونی معروف بوده و با عمارت اندرونی که همان خانه زینت الملوک بوده و در طرف غرب آن بنا قرار گرفته کوچه‌ای فاصله داشته است که توسط راه زیرزمینی بدان راه می‌یافتند. از ویژگی‌های این مجموعه عمود بودن محور بیرونی و اندرونی آن بر یکدیگر است. این عمارت بیرونی به منظور انجام امور تجاری و نیز برگزاری تشریفات و جشن‌ها و استراحت و پذیرایی از میهمانان ساخته شده است. در ورودی اصلی باغ رو به جنوب در راستای محور اصلی بنا به یک دالان یا هشتی گشوده می‌شود. سر در ورودی آن دارای تزئینات آجرکاری است. بر پیشانی در ورودی کتیبه‌ای از سنگ مرمر سرخ رنگ شامل آیاتی از قرآن قرار گرفته که در دو طرف آن ابیاتی از آسوده شیرازی درباره بانی باغ و تاریخ احداث آن حجاری شده است. هم چنین تاریخ سال ۱۳۰۵ ه. ق در این قسمت دیده می‌شود. بر روی ازاره سنگی دو طرف درگاه، نقش دو سرباز تفنگ به دست دوره قاجاریه، حجاری شده است. در ورودی از چوب ساج است که بر روی آن منبت کاری صورت گرفته است. سقف هشتی یا دالان ورودی آجرکاری و کاشی کاری به صورت ستاره و مقرنس کاری گچی شده است. در پشت دالان (رو به حیاط) تصویری از سه خدمتکار که گلاب و شراب و شربت به دست دارند، کاشی کاری شده است.

گردشگاه میان‌کتل شیراز:
این منطقه حفاظت شده در جنوب باختری دشت ارژن و در جنگل های میان بند قرار گرفته است. گردشگاه میان کتل با فضای کوهستانی و پوشش انبوه جنگلی، ویژگی های بی همتا دارد. زمین گردشگاه تپه ای است در کف دره با شیب ملایم که جهت شمالی آن مشرف به بخش جنگل های متراکم بلوط و زیستگاه گوزن زرد است. در بالای این تپه و در بخش جنوبی آن چشم انداز زیبای منطقه جنگلی برم دیده می شود. ارتفاعات اطراف دره میان کتل که در بخش شمالی، شمال خاوری و شمال باختری مانند دیواره ای دیده می شود، در زمستان های پر بارش پوشیده از برف است که منظره ای جالب و زیبا دارد و برای علاقمندان به ورزش های زمستانی جالب توجه است.
گردشگاه چاه‌مسکی:
این منطقه حفاظت شده، در ابتدای دشت چاه‌مسکی و در فاصله ۳۰ کیلومتری شیراز قرار دارد و دسترسی به آن از طریق جاده شیراز - مرودشت میسر است. وسعت کنونی این گردشگاه در حدود ۳۰ هکتار است که به لحاظ چشم اندازهای طبیعی و آب و هوای مناسب، از فضایی مطلوب برخوردار است. در این گردشگاه علاوه بر استفاده از امکانات بازدید از حیات وحش، می‌توان از نمایشگاه عکس‌های گونه‌های پرندگان و پستانداران نادر و همچنین از گونه‌های جانوری تاکسیدرمی (خشک شده) شده بازدید کرد.
پارک ملی بمو:
پارک ملی بمو از پارک‌های ملی ایران در استان فارس است. این پارک که نامش را از کوه بمو گرفته است، در شمال شهر شیراز قرار دارد و در 10 کیلومتری شهر قرار دارد. این پارک حدود ۴۰ سال است مورد حفاظت قرار گرفته و در بخش زرقان - مسیر تخت جمشید واقع شده‌است.پارک ملی بمو ۴۸ هزار هکتار وسعت دارد و یکی از مناطق چهارگانه طبیعی در استان فارس است.
گردشگاه چشمه سلمانی:
گردشگاه چشمهٔ سلمانی یکی از گردشگاه‌های طبیعی استان فارس می‌باشد که در منطقهٔ «تنگ‌سعید» و در پیرامون پارک ملی بمو قرار گرفته‌است. چشمهٔ آب‌شیرین سلمانی در این گردشگاه از دل زمین می‌جوشد؛ از همین‌رو نام این گردشگاه را «گردشگاه چشمهٔ سلمانی» نهاده‌اند. این گردشگاه در ۶ کیلومتری شیراز و در محور شیراز-خرامه واقع شده‌است.
گردشگاه هفت‌برم:
این منطقه حفاظت شده در۵۵ کیلومتری باختر شیراز واقع شده و دارای چشم اندازهای بسیار زیبا از تپه ماهورها و برم های چند گانه است. آب و هوای آن در زمستان ها سرد و خشک و در تابستان ها معتدل است. نزدیکی این منطقه به شیراز، تنوع چشم اندازها و آب و هوای مطبوع آن سبب شده است که در اکثر فصل های سال با وجود کمبود امکانات خدماتی و رفاهی، بسیاری از اهالی شهرستان های شیراز، کازرون و سپیدان به این مکان مسافرت کنند.
کوه سبزپوشان:
سبزپوشان یکی از کوه‌های استان فارس می‌باشد. این کوه در چهار کیلومتری چشمهٔ پیربناب قرار گرفته‌است و بقعهٔ امامزاده‌ای در یکی از غارهای موجود در پیکرهٔ آن قرار گرفته‌است.
برم‌دلک:
برم‌دلک، سرچشمه، تالاب و گردشگاهی طبیعی است در استان فارس. این تالاب در ۱۴ کیلومتری شرق شیراز و در چهار کیلومتری قصر ابونصر قرار گرفته‌است. آب این چشمه از شکاف کوه خارج می‌شود و دردامنهٔ کوه، تالابی را تشکیل می‌دهد. اطراف این آبگیر را نیزار فراگرفته‌است. در بدنهٔ کوه مشرف بر تالاب، سه تاقچهٔ حجاری شده وجود دارد که قدمت نقوش آن به دوره ساسانی می‌رسد.
روستای قلات:

قلات نام روستایی است که در ۳۶ کیلومتری شمال غرب شیراز و در منطقه‌ای با صفا وکوهپایه‌ای در کنار چشمه‌ای زیبا و در انبوهی از درختان و باغهای سر سبز قرار دارد. مردم این روستا با زندگی نیم سنتی به کشاورزی و دامداری و باغداری و بعضی‌ها به کسب و کار و حرفهٔ گیوه بافی مشغول هستند گویش مردم این روستا بازماندهٔ فارسی میانه جنوب غربی است. در این روستا بناهایی وجود دارد که قابل ضبط و حفظ می‌باشد از جمله کلیسای روستا است که این کلیسا توسط مسیونرهای مذهبی بین دو جنگ جهانی اول و دوم ایجادشده که دیوار خارجی آن در شرف تخریب است.[۲] از آثار به جا مانده دیگر حمامی است که پیرمردان قدیمی معتقدند سعدی در آن استحمام کرده که آن هم در آستانه خراب شدن است .

آرامگاه حافظ:

حافظیه(آرامگاه حافظ) نام مجموعهٔ آرامگاهی موجود در شمال شهر شیراز و در جنوب دروازهٔ قرآن است. این مجموعه به‌دلیل جای‌دادن آرامگاه حافظ شیرازی در خود به این نام مشهور شده‌است. مساحت حافظیه ۲ هکتار بوده و از ۲ صحن شمالی و جنوبی تشکیل یافته که این صحن‌ها توسط تالاری از یک‌دیگر جدا شده‌اند. این مجموعه ۴ درب ورودی-خروجی دارد که درب اصلی در سمت جنوب آن، دو درب در سمت غرب آن و یک درب در سمت شمال‌شرق آن قرار گرفته‌است.

تالار حافظیه که از آثار دورهٔ زندیان است، ۵۶ متر طول و ۸ متر عرض داشته و از ۲۰ ستون سنگی، هرکدام به ارتفاع ۵ متر تشکیل شده‌است. این تالار پیش‌تر شامل ۴ ستون و ۴ اتاق بوده که بعدها اتاق‌ها از محدودهٔ آن حذف گردیده‌است. در سمت شرق و غرب تالار ۲ اتاق -یکی متعلق به سازمان میراث فرهنگی و دیگری مربوط به دفتر آرامگاه- وجود دارد. شیوهٔ معماری این تالار مربوط به دوره‌هایهخامنشیان و زندیان است.

آرامگاه سعدی:

آرامگاه سعدی معروف به سعدیه محل زندگی و دفن سعدی، شاعر برجستهٔ پارسی‌گوی است. این آرامگاه در انتهای خیابان بوستان و کنار باغ دلگشا در دامنه کوه در شمال شرق شیراز قرار دارد. در اطراف مقبره، قبور زیادی از بزرگان دین وجود دارند که بنا به وصیت خود، در آنجا مدفون شده‌اند از جمله مهمترین‌های آن می‌توان شوریده شیرازی را نام برد که آرامگاهش به وسیله رواق به آرامگاه سعدی متصل شده‌است. آرامگاه شیخ مشرف الدین بن مصلح الدین سعدی شیرازی در تاریخ ۲۰ آبان ۱۳۵۳ به شماره ثبت ۱۰۱۰٫۳ در انجمن آثار ملی به ثبت رسیده‌است.

دروازه قرآن:
دروازه قرآن در شمال شرقی شهر شیراز در تنگ الله اکبر میان کوه چهل مقام و کوه باباکوهی قرار دارد و در واقع در خروجی شیراز بسمت شهر مرودشت واقع شده‌است. این بنای تاریخی در کنار فلکه طاووسیه شیراز قرار دارد. دروازه قرآن در فاصله کمتر از ده متری مقبره خواجوی کرمانی و همچنین فاصله کمتر از پانصد متری باغ جهان نما و همچنین فاصله کمتر از هزار متری مقبره شاعر نامدار پارسی زبان حافظ شیرازی و باغ جهان نما قرار دارد.
این دروازه در ابتدا در زمان عضدالدوله دیلمی ساخته شد و قرآنی در آن جای داده شد تا مسافران با گذر از زیر آن متبرک شوند.در دوره زندیه کریم خان زند این دروازه را بازسازی کرد و اتاقی به بالای آن افزود و دو جلد قرآن بزرگ نفیس، به خط سلطان ابراهیم بن شاهرخ تیموری، در اتاقک بالای آن جای داد. این قرآن‌ها، که به «قرآن هفده من» معروف‌اند، اکنون از دروازه قرآن به موزه پارس انتقال یافته‌اند.دروازه قرآن در دوره قاجاریه به علت وقوع چندین زلزله دچار صدمات زیادی شد که محمد زکی خان نوری آنرا تعمیر نمود. این بنا در گذشته طاق قران نیز نامیده شده‌است. روزهای اول هرماه مردم از شهر خارج شده و از زیر این طاق عبور می‌کرده‌اند.[۲]درسال ۱۳۱۵ این بنا به دستور رضاخان، تخریب شد. دروازه قرآن در سال ۱۳۲۸ شمسی با همت یکی از بازرگانان شیراز به نام حاج حسین ایگار معروف به اعتماد التجار، با فاصله کمی از دروازه کهن ساخته شد. دروازه جدید در اندازه بزرگ تر، شامل دهانه قوس تیزه دار و دو ورودی کوچک بر روی جرزهای دو طرف و اتاق مستطیل شکلی بر فراز آن برای گذاشتن قرآن ساخته شد. در این بنا، آیاتی از قرآن را به خط ثلث و نسخ دور تا دور در دروازه قرآن نگاشته‌اند ؛ در پیشانی شمالی این طاق آیه: «انّ هذا القران یهدی للتی هی اقوم». (سوره اسراء، آیه ۹) و بر پیشانی جنوبی و سمت شهر شیراز آیه: «قل لئن اجتمعت الانس و الجنّ علی...». (سوره اسراء، آیه ۸۸) و در گوشه غربی طاق آیه: «انّا نحن نزّلنا الذّکر» و ادامه آیه در گوشه شرقی: «و انّا له لحافظون» (سوره حجر، آیه ۹) نوشته شده‌است.
ارگ کریم‌خان:
ارگ کریم خان در مرکز شهر شیراز قرار دارد. این ارگ در دوره سلطنت سلسله زندیه ساخته شده‌است و پس از اینکه کریم خان زند شیراز را به عنوان پایتخت خود و این مکان را به‌عنوان مکان زندگی خود انتخاب کرد، به ارگ کریمخان معروف شد. در زمان سلطنت سلسله پهلوی از ارگ به‌عنوان زندان استفاده شد که آسیب‌هایی به آن وارد شده‌است. در سال ۱۳۵۰ این ارگ به اداره فرهنگ و هنر وقت واگذار شد. این بنای بزرگ اکنون زیر نظر سازمان میراث فرهنگی جمهوری اسلامی ایران اداره می‌شود و از چند سال پیش کار مرمت این بنا آغاز شده‌است تا به عنوان موزه بزرگ فارس مورد استفاده قرار گیرد.
ساخت ارگ بین سالهای ۱۷۶۶ و ۱۷۶۷ میلادی انجام شد و کریمخان بهترین معماران زمان خود را جهت ساخت آن بکار گرفت. او همچنین بهترین مصالح را از داخل و خارج کشور تهیه و ساخت بنا را به‌سرعت تمام کرد. این بنا در دوره زندیه به‌عنوان محل استقرار حکومت و در دوره قاجاریه به‌عنوان محل زندگی فرمانداران محلی استفاده  می‌شد. عبدالحسین میرزا فرمانفرما حکم‌ران فارس، دستور به بازسازی مینیاتورهای نقاشی شده در این بنا داد.
حمام وکیل: 

حمام وکیل در دوره زندیه بدست کریم خان زند ساخته شد. این حمام در کانون شهر شیراز و نزدیک دیگر بناهای زمان زندیان همچون بازار وکیل و مسجد وکیل جای دارد. از بخش های نگریستنی این حمام بخشی بنام شاه نشین است که ویژه شاه بوده‌است. این بنا با شماره ۹۱۷ در فهرست آثار ملی ایران نگاشته شده است.

این بنا در غرب مسجد وکیل ساخته شده‌است. این حمام بزرگ از پیشرفته‌ترین اصول معماری زمان خود برخوردار بوده‌است. برای نمونه، درآیگاه (ورودی) حمام کوچک است و با شیبی ملایم به هشتی ورودی که پایین تر از سطح زمین قرار دارد می‌رسد. ورودی به رختکن، زاویه دار ساخته شده و همه این ملاحظات برای این بوده‌است که از ورود سرما به داخل و از خروج گرما به خارج از حمام جلوگیری شود. سربینه حمام یک هشت ضلعی منظم است که هشت ستون یک پارچه سنگی در وسط سقفی گنبدی قرار گرفته‌اند. گرم خانه با سنگ فرش پوشیده شده‌است اما جالب توجه این که در زیر این سنگ فرش دالان‌های کم عرض و باریکی ساخته شده که هوای گرم و بخار آب در آن جریان می‌یافته‌است تا کف حمام زودتر گرم شود. در جنوب گرم خانه، خزینه قرار دارد که دو دیگ بزرگ برای گرم کردن آب داشته‌است. در دو طرف محوطه گرم خانه دو شاه نشین و در دو طرف خزینه دو حاکم نشین ساخته شده‌است. در وسط هر حاکم نشین نیز حوضی از سنگ مرمر دیده می‌شود. در زیر گنبد نقوش آهک بری زیبایی است که داستان‌های آنها از مذهب، سنت، علائق و رویاهای مردم این دیار سرچشمه می‌گیرد.

 مسجد وکیل:

مسجد وکیل شیراز در مجموعه بناهای زندیه، در کنار بازار وکیل و حمام وکیل در مرکز این شهر قرار دارد. این بنا یکی از بناهای زیبا و بسیار مستحکم دوره زندیه می‌باشد که از لحاظ هنری و معماری دارای اهمیت زیادی است، این مسجد بدستور کریم خان زند ساخته شده‌است. طرح این مسجد دو ایوانی بوده و دارای دو شبستان جنوبی و شرقی است. شبستان جنوبی با ستون‌های سنگی یکپارچه و مارپیچ از شاخصه‌های معماری ایرانی واز مناطق دیدنی این مسجداست که دارای ۴۸ ستون سنگی یکپارچه می‌باشد. مساحت این شبستان در حدود ۵ هزار متر مربع است و منبر چهارده پله‌ای یکپارچه از سنگ مرمر از زیبائیهای قسمت شبستان می‌باشد. گویند به فرمان کریم خان این سنگ از مراغه به شیراز آورده شد. در سمت شمال مسجد طاق بلند و مهمی ساخته شده که به طاق مروارید معروف است و در دور این طاق با قلم درشت و خط ثلث عالی یکی از سوره‌های قرآن به صورت هلالی نوشته شده‌است. این مسجد بر طبق بافت معماری سنتی این مرز و بوم در یک مجموعه اجتماعی قرار گرفته و هماهنگی زیبایی را در پیوند دین و دنیا، بوجود آورده‌است. کاشی کاری صحن و ایوان‌های شمالی و جنوبی نیز بسیار زیبا و از انواع هفت رنگ و معرق می‌باشد. مسجد وکیل در سفرنامه به سوی اصفهان پیرلوتی این گونه معرفی شده‌است: "امروز خوشبختانه موفق شدم وارد مسجد کریم خان شوم بی شبهه اگر مدتی در این جا بمانم به همه محل‌هایی که دخول به آنها اکنون به طور کامل برایم ممنوع است، وارد می‌شوم. مردم این شهر نسبت به من بسیار ملایم و مهربانند. خطوط و نقوش معماری مسجد، ساده و بی آلایش است، ولی در همه جا، میناکاری و رنگ‌های سبز و قرمز دیده می‌شود و این تجمل به حد افراط رسیده‌است هیچ قسمتی از دیوار را نمی‌توان یافت که به دقت میناکاری نشده باشد. اکنون در کاخی لاجوردین و فیروزه فام هستیم."

 سرای مشیر:

سرای مشیر نام مکانی است در شیراز با معماری هشت گوش واقع در جنوب بازار وکیل و شمال بازار مشیر که در دوره قاجاریه توسط میرزا ابوالحسن خان مشیرالملک بنا گذاری شده است. این بنا در سال ۱۳۴۷ هجری شمسی با شماره ۴۲۴ در سازمان میراث فرهنگی به ثبت رسیده است و قسمتهایی از آن در دوره پهلوی مرمت شده است.
مسجد نصیرالملک:
این بنا به دستور میرزا حسن علی خان ملقب به نصیرالملک، که از اعیان و اشراف شیراز بود، ساخته شد. معماری آن کار محمد حسن معمار بوده است. مدت ساخت آن حدود ۱۲ سال و از سال ۱۲۵۵ تا ۱۲۶۷ خورشیدی به طول انجامیده است. مرمت، حفظ و نگهداری این بنای باشکوه و ارزشمند با رعایت استانداردهای بین‌المللی مرمت آثار تاریخی از سال‌ها پیش توسط موقوفه نصیرالملک به تولیت آقای محمود قوام آغاز شده و همچنان ادامه دارد.
مسجد دارای صحن وسیعی می‌باشد که در سمت شمال مسجد قرار گرفته است. در ورودی دارای طاق نمایی بزرگ است، که سقف آن با کاشی‌های رنگارنگ مزین گشته است. درهای ورودی این مسجد، دو در بزرگ چوبی است که در بالای آن بر روی سنگ مرمر شعری از شوریده شیرازی به مناسبت سازنده مسجد و سال اتمام آن نوشته شده است. مسجد دارای دو شبستان شرقی و غربی است. شبستان غربی که پوشش آجری دارد و بیشتر بروی آن کار شده و زیباتر است٬طاق این شبستان بر روی ستونها سنگی و با طرح مارپیچ بر روی آن در دو ردیف شش‌تایی و به تعداد دوازده عدد به نیت دوازده امام قرار گرفته است و همچنین این شبستان دارای هفت درگاه که آن را به صحن مسجد مرتبط می‌کند، با هفت در چوبی با شیشه‌های رنگارنگ می‌باشد. سنگتراشی و تزیین این شبستان الهام گرفته شده از مسجد وکیل شیراز است. طاق و دیوارهای این شبستان با کاشی کاریهای زیبا تزیین شده است. کف آن با کاشی‌های فیروزه‌ای و سقف آن با نقش گل و بوته و آیات قرآنی مزین گشته است. این شبستان در واقع شبستان تابستانه محسوب می‌شود.
موزه پارس:
موزه پارس موزه‌ای است واقع در باغ نظر شیراز که در آن اشیایی از دوران پیش و پس از اسلام نگهداری می‌گردد. این موزه در سال ۱۳۱۵ خورشیدی بنیاد شده‌است. آرامگاه کریم خان زند که مربوط بهدوره زند است در این مکان قرار دارد. موزه پارس در شیراز، خیابان زند، باغ نظر، نزدیک ارگ کریمخان واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۵ آذر ۱۳۱۴ با شمارهٔ ثبت ۲۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
بازار وکیل:

مجموعه بازار وکیل مربوط به دوره زند است و در شیراز، بعدازمیدان شهرداری، نزدیک ارگ کریمخان واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۷ تیر ۱۳۵۱ با شمارهٔ ثبت ۹۲۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بازار وکیل شهر شیراز یکی از مشهورترین بازارهای سنتی و تاریخی ایران است. این بازار که به فرمان کریم خان زند (۱۱۷۲ - ۱۱۹۳ ه. ق) ساخته شده، اکنون در مرکز شهر شیراز (شرق میدان شهدا) قرار گرفته‌است. (مسجد و حمام تاریخی وکیل نیز در کنار این بازار قرار دارند) بازار طویل خوش طرحی که از بهترین آثار کریم خان زند است و هنوز تقریباً سالم و پابرجای در شیراز باقی‌مانده، بنام «بازار وکیل» مشهور است و تصور می‌رود شهریار زند پس از ملاحظه بازار قدیمی لار (از آثار زمان شاه عباس کبیر) طرح آنرا در شیراز ریخته‌است. تمام کارهای بازرگانی، خرید و فروش کالاهای داخلی و خارجی و مبادلات پایاپای، صدور یا دریافت حوالجات و صرافیها همگی در حجره‌های این بازار انجام می‌گرفته و در واقع بازار وکیل مانند قلب واقعی شیراز بوده و تمام امور بازرگانی در آنجا به جریان می‌افتاده‌است. بازار وکیل تشکیلاتی داشته که بازرگانان می‌توانستند با اطمینان کامل کالاهای خود را در آن به امانت بسپارند و در موقع لازم از آن استفاده نمایند. این بازار از نزدیکی دروازه اصفهان تا مدخل بازارهای قدیم امتداد دارد و مشتمل بر حجره‌هائی با سکوی پهن در طرفین و ۷۴ دهانه طاقهای بلند و خوش تناسب بوده‌است و چهار سوق بلندی در میان آن قرار داشته که بازارهای فرعی و غربی و شرقی آنرا قطع می‌نموده‌است.

 بازار مسگرها:

بازار مسگرها از بازارهای شیراز است که در محله درب شاهزاده قرار دارد. این بازار بقایای بازار قیصریه است بازار مسگرها که از آجر و گچ ساخته شده بازار مرغ و اردوبازار را به یکدیگر مرتبط می‌کند. این بازار در زمان قاجاریه بر اثر زلزله ویران شد و در سال ۱۲۹۹ ه.ق. باز سازی شد. این بازار اکنون مرکز فروش اسباب منزل است. این بازار مشابه بازار وکیل است اما در بعد کوچکتر. سقف بازار مسگرها مانند بازار وکیل طاق تویزه دارد و در بالای عرقچین آن حورنورهایی قرار دارد. در این بازار برخلاف بازار وکیل مغازه‌های بازار عموما هم سطح زمین و یا پایین تر از سطح زمین ساخته شده‌اند. البته این مسئله به نوع کالایی که در این مغازه‌ها عرضه می‌شده بر می‌گردد.این بازار از سمت راست به بازار قیصریه متصل می‌شود که دارای ۱۲ زوج مغازه‌است که اکثراً بالاتر از سطح زمین ساخته شده‌اند. در قدیم ارتفاع مغازه‌ها را با توجه به جنسی که در آنجا عرضه می‌شده می‌ساختند. مانند مغازه‌های نانوایی که همواره پایین تر از سطح زمین بوده‌اند و مغازه‌های عطاری که بالاتر از سطح زمین ساخته می‌شدند.

 بازار مشیر:

بازار مشیرجنب بازار وکیل در شیراز و در جنوب بازار وکیل قرار دارد و از آثار مربوط به دوره قاجاریه می‌باشد. بازار از شمال به جنوب کشیده شده تا به اردوبازار می‌رسد از نظر معماری شبیه به بازار وکیل اما از آن کوجکتر است. این بازار از دو بخش شمالی و جنوبی تشکیل شده که توسط چهار سوق وسیعی به یکدیگر مرتبط می‌شوند. چهار سوق پوشش گنبدی مرتفعی دارد که در راس آن بادگیر بزرگی قرار دارد. ورودی بازار از طرف چهار سوق است.قسمت شمالی بازار ۶ زوج مغازه قرار دارد که یکی از آنها اختصاص به ورودی بازار از طرف سرای مشیر دارد بازار در قسمت جنوبی از طریق دالانی به اردوبازار متصل می‌شود سردر ورودی بازار از طرف اردو بازار تزئینات کاشی‌کاری زیبایی دارد. دالان نیز کوتاه و دارای کف سنگفرش و پوشش عرق چینی است. این بازار دارای مختصر تزئینات کاشیکاری و با طاق‌های ضربی سقف شده‌است از طرف شمال نیز توسط دالانی به سرای مشیر مرتبط می‌شود.این سرا دارای سردری مرتفع و زیبا با تزئینات کاشی‌کاری و مقرنس کاری است بر بالای ورودی لوح مرمری قرار دارد که روی آن تاریخ ساخت، بانی و چگونگی وقف بنا حک شده‌است.
خانه زینت الملوک:

خانه زینت‌الملک یا زینت‌الملوک یکی از آثار به جای مانده از دوره قاجار است که ساخت آن در حدود سال ۱۲۹۰ ه. ق توسط علی محمد خان قوام الملک دوم آغاز و در سال ۱۳۰۲ ه. ق به اتمام رسیده‌است. سقف بیشتر اتقاهای این خانه چوبی است که با نقاشی تصاویر گوناگونی از حیوانات، پرندگان و گل و بوته آراسته شده‌است. در زیرزمین این بنا موزه مشاهیر فارس همراه با مجسمه‌های مشاهیر فارس برپا شده است.

موزه تاریخ طبیعی دانشگاه شیراز:

موزه تاریخ طبیعی شیراز در اسفند ماه ۱۳۵۳ تأسیس گردید و در اسفند ۱۳۵۹ به ساختمان کنونی آن در بلوار مدرس شیراز انتقال یافت. در بخش جانورشناسی این موزه ۲۵۰۰ نمونه از بی‌مهرگان و مهره‌داران (شامل دوزیستان و خزندگان و پرندگان) جمع‌آوری شده است. در بخش گیاهان زینتی و دارویی بیش از ۶۰ گونه گیاه دارویی، در بخش زمین‌شناسی فسیل ماهی با عمر۷۰ میلیون سال، کانی‌های معدنی و انواع سنگ‌ها و فسیل‌ها قرار دارد. این موزه همچنین دارای بخش‌های آناتومی، تکنولوژی، هنر، کارگاه فنی و تاکسیدرمی و بخش سمعی و بصری و کتابخانه است.

 باغ هفت‌تن (موزه سنگ‌های تاریخی):

باغ تکیه هفت‌تنان یکی از قدیمی‌ترین اماکن تاریخی شیراز است. این باغ به سده‌های پیش از عهد زندیه و عمارت آن از بناهای دورهٔ کریم خان زند است. این باغ در بن کوه چهل مقام و در شمال آرامگاه حافظ قرار گرفته‌است. بیشتر جهانگردانی که در چند سدهٔ اخیر به شیراز سفر کرده‌اند باغ تکیه هفت تنان و عمارت زیبای آن را وصف کرده‌اند. مردم شیراز نیز به این مکان دلبستگی خاص دارند و سابقاً گاه در طلب باران و استجابت دعا روی بدین مکان می‌آورده‌اند.
باغ ارم:
تاریخ ساخت و بنیان‌گذار اولیه باغ ارم شیراز، به‌درستی مشخص نیست؛ ولی توصیف‌هایی از آن در سفرنامه‌های متعلق به قرن دهم و یازدهم هجری آمده‌است.این باغ در روزگار سلجوقیان و آل اینجو پا برجا بوده است. در زمان زندیه هم کریم‌خان زند در سازندگی و بهسازی این باغ کوشید. در زمان قاجاریه این باغ به مدت ۷۵ سال به دست سران ایل قشقایی افتاد. در این زمان عمارتی در این باغ ساخته شد. اما در زمان سلطنت ناصر الدین شاه قاجار عمارتی دیگر توسط حسین علی خان نصیر الملک پی ریزی شد که با مرگ وی خواهر زاده او ابولقاسم خان نصیر الملک امور باغ ارم را به دست گرفت و عمارت نیمه کاره را تکمیل کرد. این عمارت تا کنون پابرجاست.این باغ تنوع گیاهی بسیار بالایی دارد و گیاهان بسیاری از اقصا نقاط جهان در این باغ کاشته شده است؛ به شکلی که باغ در قالب یک نمایشگاه از انواع گل‌ها و گیاهان درآمده‌است. در حال حاضر این باغ در اختیار دانشگاه شیراز است؛ باغ گیاه‌شناسی آن در اختیار دانشکده کشاورزی و ساختمان باغ در اختیار دانشکده حقوق قرار دارد. در تاریخ ۶ تیرماه ۱۳۹۰ در سی‌وپنجمین اجلاس کمیتهٔ میراث جهانی یونسکو باغ ارم شیراز به همراه هشت باغ دیگر ایرانی در فهرست میراث جهانی ثبت گردید.
باغ تخت:
باغ تخت یکی از آثار تاریخی شهر شیراز می‌باشد. این باغ در ارتفاعات شمالی شهر و در دامنهٔ «کوه باباکوهی» واقع شده‌است و در یکی از پادگان‌های نظامی شیراز قرار گرفته‌است. باغ تخت به‌وسیلهٔ «اتابک قراچه» در سال ۴۸۰ هجری احداث گردید و به «تخت قراچه» معروف گشت. در سال ۱۲۶۰ هجری و همزمان با سلطنت آغامحمدخان قاجار، این باغ گسترده‌تر گردید و عمارت جدیدی در آن بنا شد که «تخت قاجار» نام گرفت. این مکان از شمال با بلوار جمهوری، از جنوب با بلوار آزادی، از سمت شرق با خیابان جدید قرآن و از غرب بوسیله فلکه گاز محصور است .
باغ چهل‌تن:
باغ چهل‌تن یکی از باغ‌های تاریخی و مشهور شهر شیراز می‌باشد. این باغ در دورهٔ زندیه احداث شده‌است و چهل گور تاریخی را در خود جای داده‌است؛ به‌همین دلیل به باغ چهل‌تن معروف گشته‌است. همچنین تعدادی گور مربوط به سدهٔ سیزدهم هجری در این باغ وجود دارند. باغ چهل‌تن در شمال آرامگاه حافظ واقع شده‌است و در داخل این باغ درختان گوناگونی به‌چشم می‌خورند.
باغ دلگشا:

باغ دلگشا یکی از باغ‌های تاریخی شیراز بوده و در ناحیه آرامگاه سعدی قرار دارد. قدمت این باغ به زمان ساسانیان می‌رسد. این باغ در زمان صفویه از جمله باغ‌های مشهور شیراز به شما می‌رفته و در این باغ عمارت‌هایی مربوط به دوره قاجاریه دیده می‌شود. مساحت این باغ ۵/۷ هکتار می‌باشد و با شماره ۹۱۲ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بیشتر درختان آن را مرکبات مخصوصاً نارنج و پرتقال تشکیل می‌دهند. آبی که از چشمه قنات آرامگاه سعدی جاری است از این باغ می‌گذرد. این باغ هم اکنون در تملک دولت می‌باشد.

باغ عفیف‌آباد:

باغ عفیف آباد یا گلشن از آثار تاریخی شهر شیراز است. این باغ در خیابان عفیف آباد شیراز جای گرفته است و هم اکنون در اختیار ارتش قرار دارد . باغ عفیف آباد نمونهٔ کاملی از هنر گل کاری ایرانی است. سازنده عمارت باغ، میرزا علی محمدخان قوام الملک دوم است که در سال ۱۲۸۴ ه. ق. آن را احداث نمود.این باغ در یکی از مناطق عیان‌نشین شیراز جای دارد و مجموعه در سال ۱۸۶۳ میلادی ساخته شد. این مجموعه شامل یک کاخ سلطنتی، موزه سلاحهای قدیمی و یک باغ ایرانیست که همگی برای بازدید همگانی فراهم هستند. این مجموعه با شماره ۹۱۳ و در سال ۱۳۵۱ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

خانه صالحی:

خانه صالحی (موزه لباس‌های سنتی و آئینی ایران)از خانه‌های دوره قاجاریه در شیراز می‌باشد که در ضلع جنوبی مسجد شهدا و در ابتدای کوچه هفت پیچ واقع شده‌است. از عناصر معماری این خانه می‌توان به اتاق‌های سه دری و پنج دری همراه با تزئینات گره چینی، گچ‌کاری و سقف‌های چوبی اشاره کرد. در سال ۱۳۸۴ این خانه به منظور حفظ و احیاء هنرهای سنتی ایران توسط سازمان میراث فرهنگی گردشگری به موزه لباس‌های سنتی و آیینی ایران تبدیل گردید.

چاه مرتاض علی:

چاه مرتاض علی یکی از آثار تاریخی و دیدنی شهر شیراز می‌باشد. این بنا در شمال شهر و در «کوه هفت‌تن» واقع شده‌است. در پیرامون چاه مرتاض علی یک عمارت چنداتاقه وجود دارد که برای عبادت عارفان در نظر گرفته شده‌است. عمق این چاه سه متر می‌باشد و دو آب‌انبار در اطراف آن به‌چشم می‌خورند. این اثر برای توسط سازمان میراث فرهنگی به طور کامل تخریب گردید و ساختمانی دیگر به جای آن ساخته شد.

کلیسای شمعون غیور:
کلیسای شمعون غیور مربوط به دوره پهلوی اول است و در شیراز، خیابان زند، کوچه نوبهار، کلیسای شمعون غیور واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۱۸۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. شمعون قانوی حواری دهم بود و طبق یک روایت قدیمی در ایران کشته شد. این کلیسای مسیحی، یکی از زیباترین کلیساهای کشور با رعایت جزئیات معماری ایرانی است. سقف نمازگاه ، طاق ضربی آجری است و به جای دریچه در همه جا پنجره های رنگارنگ با نقشه های مهندسی ریز و بسیار ظریف، به کار رفته است. چنین در و پنجره هایی در خانه های قدیمی شیراز مشاهده می شود. ساخت این کلیسا در سال 1317 پایان یافت. بانی و نخستین کشیش این کلیسا " رالف نارمن شارپ" دانشمند و خاورشناس شهیر انگلیسی است.
مدرسه خان:

مدرسهٔ خان مدرسه‌ای تاریخی است که توسط الله‌وردی خان و پسرش امام‌قلی‌خان در شهر شیراز و همزمان با حکومت شاه عباس صفوی ساخته شده است. این مدرسه هنگام آبادانی یکصد حجره برای اقامت یکصد طلبه داشته است و چهار طرف آن چهار باغ برای تفریح طلاب بوده است. الله وردی خان که از سال ۱۰۰۴ تا ۱۰۲۲ حاکم فارس بود، مردی آزاداندیش بود و روحیهٔ این سردار آزاده با انزوا و حبس افکار آزاداندیش و الهی سازگار نبود. به همین خاطر وی ملاصدرا را که توسط علمای اصفهان تکفیر و در کهک قم تبعید شده بود به شیراز دعوت کرد. او نامه‌ای بدین مضمون به ملاصدرا نوشت: «من نمی‌توانم به کهک بیایم تا بتوانم از محضر درس شما استفاده کنم و به همین جهت در شیراز بنای مدرسه‌ای را برای شما شروع کرده‌ام و همین که تمام شد اطلاع می‌دهم که بیایید و در این مدرسه تدریس کنید». 

باغ جهان نما:

این باغ همچون سه باغ مشهور دیگر یعنی باغ ارم، باغ دلگشا و باغ تخت در دوره آل مظفر و آل اینجو (قرن هشتم هجری قمری) یعنی قبل از یورش تیمور گورکانی به شیراز در نهایت آبادانی بوده‌است. ابن عربشاه مورخ دوره تیموری در کتاب عجایب المقدور آنرا زینت الدنیا نامیده‌است. باغ جهان نما در هنگام اقامت تیمور گورکانی در شیراز، همچون سایر باغهای نامدار آن دوره مورد توجه وی واقع شده بطوریکه همانند آنرا در اطراف سمرقند که موطن او بوده احداث و آنرا جهان نما نامیده‌است.

 این باغ در دوره صفویه نیز آباد و قابل اهمیت بوده‌است. شارون و تاورنیه جهانگردان فرانسوی که در دوره صفویه شیراز را دیده‌اند، خیابان زیبایی توصیف کرده‌اند که از تنگ الله اکبر تا بقعه میر علی بن حمزه که محل خیابان حافظ کنونی است ادامه داشته و در دو طرف آن باغهای زیبا و آبادی وجود داشته‌است. این باغ کهن‌ترین باغ شیراز است که از آب و رودخانهٔ پُرآوزاهٔ رکنی مشروب می‌شده و در منطقهٔ ویژه ای از شیراز (خیابان حافظ) و در میان آرامگاه حافظ، هفت‌تنان، دروازه قرآن، خواجوی کرمانی، بابا کوهی، باغ ملی، گهواره دید، کتابخانه ملی اسناد و... جای دارد.

 مسجد عتیق:

مسجد جامع عتیق شیراز،کهن­ترین و نخستین مسجد شیراز است که به آن مسجد جمعه، مسجد الاقصی، مسجد آدینه و مسجد جامع هم می­گویند.این مسجد یکی از عجیب‌ترین مساجد است . که بنای زیرین آنرا متعلق به قبل از اسلام می دانند. این مسجد در شرق حرم شاهچراغ قرار گرفته و از داخل حیاط شاهچراغ و از طریق بازار نوساز، راهی به آن وجود دارد. گفته می‌شود این مسجد در دوره بیست ساله سلطنت عمر و لیث صفاری در سال ۲۸۱هـ .ق ساخته شده است. در طی هزار سال اخیر این مسجد چندین بار، از جمله در زمان اتابکان، در زمان سلطان ابراهیم میرزا پسر شاهرخ گورکانی، در دوره صفویه و در سال ۱۳۱۵ توسط عده­ای از مردم و با همکاری اداره باستان‌شناسی تعمیر و بازسازی شده است. مسجد جامع عتیق هم اکنون به عنوان مسجدی تاریخی و آباد مطرح است.

تبلیغات

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق [email protected] تخلف اطلاع دهید.

جستجو های اخبار روز

جدیدترین اخبار

داغ ترین اخبار