فینالی نمادین از کل تورنمنت

جاناتان ویلسونپرتغال به خاطرِ دفاع کردنش قهرمانِ اروپا شد. بعد از تزلزلِ وحشتناک مقابلِ مجارستان، فرناندو سانتوس رو به پراگماتیسمِ افراطی آورد و با درست کردنِ یک واحدِ دفاعیِ منسجم باعث شد تیمش در ۴۲۰ دقیقه تنها یک گل بخورد. پیامِ سانتوس به شاگردانش این بود: ما گل نمی‌خوریم و بالاخره از یک راهی گل می‌زنیم. پیش‌بینی‌ای که به حقیقت پیوست. حتی بدونِ کریستیانو رونالدو که در دقیقه‌یِ ۲۵ فینال به خاطرِ مصدومیت زمین را ترک کرد، پرتغال رویِ شوتِ ادر در دقیقه‌یِ ۱۰۹ از ۳۰ یاردی به گل رسید؛ قهرمانی غیرِ منتظره پیروزی‌ای غیرمنتظره.قبل از این گل جریانِ بازی نمادی بود از کلِ تورنمنت. گهگاه گوشه‌ای از خلاقیت می‌دیدیم، اما کلیتِ بازی یک خطِ دفاعیِ عمیق و چند لایه مقابلِ یک خطِ حمله‌یِ کم‌توان بود، بازی‌ای پر از پاس‌هایِ عرضی، پر از پاس‌هایِ رو به عقب، پر از حرکاتِ تکراری و قابلِ پیش‌بینی، جایی که فرانسه به اندازه‌یِ کافی ایده‌هایِ هجومی نداشت.اتفاقی که در بازی مقابلِ آلمان افتاد به هیچ وجه قرار نبود اینجا تکرار شود. متود پرتغال حمله کردن و دادنِ فرصتِ ضد حمله به فرانسه نبود، بلکه عقب نشستن و جذبِ فشارِ با اتکا به انرژیِ خطِ میانی‌اش و حضورِ پررنگِ ویلیام کاروالیو برایِ خراب کردنِ بازیِ حریف بود. و فرانسه یک بارِ دیگر در موضعِ داشتنِ مالیکتِ بالا به مشکل برخورد.اجرایِ "لا مارسیز" قبل از شروعِ بازی توسطِ فرانسوی‌ها بسیار ناهماهنگ بود. نیمی از استادیوم جلوتر از نیمی دیگر می‌خوانند. این نتیجه‌یِ تلاشِ فرانسوی‌ها برایِ یاد گرفتنِ "تشویقِ تندری" بود، به جایِ چسبیدن به چیزی که بلد بودند؛ این خودش استعاره‌ای بود از نمایشِ نامنظمِ تیم‌شان.شاید توقفِ بازی برایِ مداوایِ رونالدو ریتمِ بازی و تمرکزِ فرانسه را به هم زد، شاید خروجِ رونالدو باعث شد پرتغال به جایِ با عجله به او پاس دادن، توپ را بهتر حفظ کند. در هر صورت در حمله‌یِ فرانسه حرکاتِ روانِ کمی دیده می‌شد و نشانه‌هایِ گل زدن به ندرت پدید می‌آمد. در نیمه‌یِ اول یک ضربه‌یِ سر از آنتوان گریزمن بود که با سیوِ روی پاتریسیو مواجه شد و چند حرکت از موسا سیسوکو که در سیستمِ ۱-۳-۲-۴ فرانسه در بالِ راست به کار گرفته شده بود.در نیمه‌یِ دوم هم شرایط تغییرِ خاصی نکرد. پرتغال به طرحِ فرسایش خودش ادامه داد و دیمیتری پایت، قهرمانِ فرانسه در دورِ گروهی، بعد از یک ساعت از بازی خارج شد و کینگزلی کومن به جایش به زمین رفت. منطقِ این تعویض این بود که کومن از سرعتش برایِ نفوذ از کناره‌ها و جا گذاشتنِ مدافعِ مستقیمش استفاده کند، اتفاقی که در دو صحنه افتاد. کومن یک ارسال رویِ سرِ گریزمن داشت که مهاجمِ اتلتیکو مادرید توپ را به بیرون زد و بعد کومن یک فرصت هم برایِ ژیرو ساخت که باز هم پاتریسیو مهارش کرد. در ادامه پیر آندره ژینیاک و نانی هم فرصت‌هایِ خوبی برایِ گل زدن داشتند، اما این فرصت‌ها کلیتِ بازی را پنهان نکرد. فینالِ یورو ۲۰۱۶ شباهتِ خیلی بیشتری به نیمه نهاییِ ۲۰۰۶ داشت تا نیمه نهاییِ ۱۹۸۴.در نهایت در نیمه‌یِ دومِ وقتِ اضافه، پرتغال چند شانسِ پشتِ سرِ هم به دست آورد. ضربه‌یِ ایستگاهیِ رافائل گوئررو به تیرِ دروزاه خورد و بعد ادر با شوتی که کیفیت‌اش خیلی از کلِ بازی و کلِ تورنمنت بالاتر بود دروازه‌یِ هوگو یوریس را باز کرد.اما در پرتغال این کیفیت برایِ هیچکس اهمیتی ندارد. پرتغال قهرمان اروپا شد.

تبلیغات

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق [email protected] تخلف اطلاع دهید.

جستجو های اخبار روز

جدیدترین اخبار

داغ ترین اخبار