لاک‌پشت‌های بی‌جان!| نقد و بررسی Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutants In Manhattan

لاک‌پشت‌های بی‌جان!| نقد و بررسی Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutants In Manhattan

ساختن بازی از روی فیلم، انیمیشن، کمیک و … هم برای خودش داستانی دارد. در اکثریت موارد این پروسه مخصوصا اگر مربوط به فیلم‌های سینمایی باشد به یک شکست ختم می‎شود و البته گاهی هم باعث خلق عناوین بی‎نظیری مثل ۳ گانه آرکهام می‎شوند. اما به طور کلی نسبت به فیلم‎بازی‎ها و بازی‎فیلم‎ها یک دید منفی بین منتقدین وجود دارد و به نوعی معتقدند “همه فیلم‌بازی‌ها و بازی‌فیلم ها افتضاح هستند مگر این که خلافش ثابت شود”. ولی در مورد بازی‌هایی که از روی کمیک یا انیمه‌ها ساخته می‌شوند وضعیت بهتری وجود دارد و عناوینی مثل ناروتو و One Piece و … طرفداران خاص خود را در سراسر دنیا دارند و بازخوردهای خوبی را نیز از سوی منتقدان دریافت می‌کنند. البته در این مطلب به طور خاص، صحبت از عنوانی است که بر اساس یکی از محبوب‌ترین سری‌های کارتونی و انیمیشنی که از سال‌های دور تا به امروز همراه بوده‌ است یعنی “لاک‌پشت‌های نینجا” یا همان “Ninja Turtles” ساخته شده‌ است و اتفاقا قبل از انتشار بازی با توجه به نام سازنده بازی یعنی پلاتینیوم گیمز امید زیادی به موفقیت آن می‌رفت. حال به تازگی این عنوان منتشر شده است و از معدود عناوینی است که هنوز برای کنسول‌های نسل هفتم نیز در دسترس است و آن‌ها را از یاد نبرده است.

حال این که آیا این بازی با نام Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutants In Manhattan موفق شده است که بازخوردهای مثبتی را دریافت کند یا خیر، مقوله‌ای است که می‌خواهیم در این مقاله به آن ورود کنیم و از زوایای مختلف به این بازی نگاه کرده و آن را بررسی کنیم. پس اگر قصد دارید تا با المان‌های مختلف این بازی و چگونگی و چرایی شکست یا موفقیت آن آشنا شوید و حتی در مورد تجربه کردن یا نکردن آن تصمیم بگیرید، در ادامه با نقد و بررسی Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutants In Manhattanبا بنده و وبسایت تحلیلی -خبری گیمفا همراه شوید.

teenage-mutant-ninja-turtles-mutants-in-manhattan-listing-thumb-01-ps4-us-14jan16

Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutants In Manhattan

معرفی یک بازی لاک‎پشت‎های نینجا که توسط استودیو پلاتینیوم گیمز ساخته می‎شود بسیار هیجان‎انگیز بود، هم به دلیل تجربه بالای این سازنده در Hack ‘n Slash‎های خوش‎ساخت و هم به دلیل بازخوردهای مثبت عنوان Transformers: Devastation که اخیرا توسط این استودیو ساخته شده بود و بازی لذت‎بخشی از کار درآمده بود. به کارگیری فرمول آشنا و موفق پلاتینیوم گیمز بر روی یک سری کارتونی نوستالژیک، به نظر بسیار عالی و سورپرایز کننده می‎آمد و حتی به نظر می‎رسید که این عناوین پتانسیل تبدیل شدن به یک سری بازی چند شماره‎ای از لاک‎پشتهای نینجا را نیز دارند.

اما متاسفانه Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutants In Manhattanبه هیچ وجه نتوانسته است تا از آزمون‎هایی که Transformers: Devastation از آنها عبور کرده بود، با موفقیت بگذرد و با یک گیم‎پلی به هم ریخته و سرهم بندی شده باعث می‎شود تا سفر نوستالژیک بازیباز در نطفه خفه شود.

۲۴۱۸۰۸۲۳۸۹۹_۳d7d351eb2_z

حتی طراحی لاک‌پشت‌ها هم می‌توانست خیلی بهتر باشد

پلاتینیوم گیمز در این بازی برای موفقیت، بر سیستم جاخالی دادن و ضد حمله زدن تکیه کرده است ولی این المان‎ها به قدری ضعیف و سرهم بندی شده در بازی قرار گرفته‎اند که وقتی آن‎ها را انجام دهید چنان ملغمه گرافیکی عجیب و غریبی در صفحه بازی ایجاد می‎شود که امکان ندارد بتوانید بعد از انجام آن‎ها اکشن را ادامه دهید. تصور کنید که ۴ لاک‏‎پشت گنده‎بک در صفحه نمایش هستند و حملات هر کدام کلی افکت و نور، آن هم در محیطی سل‎شید دارد و دوربین بازی هم به شکلی حرکت می‎کند که شما تنها یک شلم شوربای گرافیکی را در تصویر مشاهده می‎کنید و دکمه ها را می‎فشارید تا اتفاقاتی بیافتد!

وقتی که یک دشمن جلوی دوربین را می‎گیرد یا در ناحیه‎ای قرار می‎گیرد که از دسترس ضربه زدن خارج است شخصیت‎های بازی شروع به زدن یکدیگر می‎کنند. تلاش برای تمرکز کردن تنها بر روی یک بخش از صفحه نیز فقط یک تمرین بیهوده و عبث است که در عمل کاربردی ندارد و در نهایت همه چیز با هم قاطی می‎شوند. المان‎های بالانس‎کننده بازیMutants In Manhattan هرکدام نسبت به دیگری مزیت و برتری دارند و خودشان هم بالانس نیستند! این باعث شده است تا کل بازی نتواند به آن شکلی که قرار بوده است باشد، باشد.

TMNT_MiM_Screen8-1200x675

گرافیک بازی به هیچ وجه مناسب نیست و رنگ ور و رفته و کهنه به نظر می‌رسد.

مبارزات بازی فاقد هر گونه وزن و عمقی هستند. دشمنان بازی حتی همان سربازان پیاده معمولی انگار که ضربه گیر دارند و به مانند اسفنج عمل می‎کنند زیرا وقتی که ضربه می‎خورند هم انگار هیچ اتفاقی نیافتاده است و از جایشان تکان نمی‎خورند. هر مبارزه معمولی در بازی دقیقا به مانند این است که قصد کنید یک درخت بلوط  را با یک تبر دستی کوچک قطع کنید و باور کنید که این سختی (اگر بشود آن را سخت قلمداد کرد) ذره‎ای هم مانند سختی در عناوینی مثل سری سولز نیست بلکه کوچکترین لذتی هم ندارد.

باس‎ها از این هم بدتر هستند. آن‎ها نه یکی و دوتا بلکه ۷ خط سلامتی دارند (واقعا ۷ تا جون دارن!) که هر یک از قبلی دیرتر خالی می‎شود و خودتان تصور کنید چه وضعیتی پیش می‎آید. آن‎ها نیز با ضربات شما اصلا از جای خود تکان نمی‎خورند و هیچ اتفاقی برایشان نمی‎افتد، تازه در وسط حملات شما آن‎ها قدرت خود را جمع می‏‎کنند تا ناگهان حملات خود را که به طرز مسخره ای نابود کننده است، انجام دهند و ممکن است با یک ضربه کار شما را بسازند. با این حساب گمان می‎کنم متوجه شده‎اید که باس فایت‎های این بازی چقدر فرسایشی و آزاردهنده هستند .هر کسی نمی‎تواند مانند میازاکی افسانه‎ای بازی دشوار و در عین حال فوق‎العاده لذتبخش بسازد.

tmntmim-header-174773

گاهی در صحنه اصلا هیچ چیز نمی‌بینید و نمی‌دانید کی به کیست! مخصوصا به لطف دوربین بازی

جالب اینجاست با وجود این که حملات دشمنان بسیار قدرتمند هستند ولی بازی اصلا سخت نیست. لاک‎پشتهای نینجا می‎توانند به طور مداوم و بی‎نهایت دفعه یکدیگر را بازیابی (Revive) کنند و حتی اگر یکی از آن‎ها قبل از این که یار خودی به او برسد “بمیرد”، تنها چند لحظه‎ای بیرون از بازی می‎ماند و سپس با خط سلامتی کامل دوباره به بازی باز‎می‎گردد! بازی واقعا دشوار است اما از این نظر که بسیار دشوار است بازی را ببازید! در کل باید گفت گیم‎پلی بازی کوچکترین حس جاذبه ‎ای ندارد و هیچ گونه احساس رضایتی در بازیباز ایجاد نمی‎کند. فقط شما باید به صورت پشت سر هم دکمه ها را بفشارید تا زمانی که برنده شوید!

بازیباز در بازی تشویق می شود که به طور مداوم از مهارت‎های Ninjitsuاستفاده کند که تنها راهی هستند که می‎توان مقدار آسیب قابل توجهی را به دشمنان وارد کرد و با تعویض کردن از یک لاک‎پشت به لاک‌‎پشت دیگرو ….. کردن آن‎ها قبل از این که بخواهیم صبر کنیم تا نوار Cooledown آن‎ها مجددا پر شود، انجام می‎شوند. البته اصلا غیر معمول نیست که ناگهان در بازی مشاهده کنید که یک باس بعد از این که شما این فنون را به درستی و در جای مناسب اجرا کردید قبل از برخورد ضربه، ناگهان از دسترس شما و ضربه خارج شود و آسیبی نبیند، زیرا Mutants In Manhattan کاملا بر این اساس ساخته شده است که کاربرانش را در هر لحظه ای که ممکن است، ناکام و ذهنیت آن‎ها را نسبت به بازی خراب‎تر کند.

teenage-mutant-ninja-turtles-mutants-in-manhattan-screenshots-700x389.jpg.optimal

دشمنان بازی سخت و اعصاب خرد کن هستند ولی بازی آسان است زیرا بی‌تهایت Revive می‌شوید

تقریبا تمامی مراحل بازی به یک شکل پیش می‎روند. شما در یک بخش کوچک ازیکجهانبزرگ که اغلب خالی از جزییات هم هست قرار می گیرید و باید کل دشمنان ان منطقه را از بین ببرید و به بخش بعدی بروید و دقیقا همین کار را مجددا انجام دهید، و یا این که یک سری ماموریت تکراری و خسته کننده در قالب ماموریت‎های”فلان چیز را بردار و فلان چیز را بگذار” را بایستی انجام دهید. وقتی که تمامی این کارهای تکراری را در هر مرحله انجام دادید به یک باس می‎رسید و باید با او مبارزه کنید.

باس‎ها در هر مرتبه مبارزه دقیقا مانند دفعه قبلی و با یک الگوی کاملا ثابت و قابل یادگیری عمل می کنند. دور محیط می‎چرخندو در حالی که شما در حال تلاش برای کم کردن از نوارهای سلامتی آن‎ها هستید، حملات شما را جاخالی می‎دهند و رد می‎کنند و ضربه می‏‎زنند. شاید بگویید که خب این کار همه باس‎ها در تمام بازی‎هاست اما اینجا حتی حرکت کردن و مسیر حرکت یک باس نیز در دفعات مختلف تقریبا تغییری نمی‎کند و یکسان است، حال شما این را با الگوی حملات باس ها در دارک سولز مقایسه کنید.

TMNT_Screen1_1458139131-660x330

گنده باقالی به اینا می‌گن… از همون قدیم هیچی نبودن

تنها یک مرحله در اواخر بازی هست که متفاوت از بقیه است اما خوشحال نشوید. می‎دانید چرا؟ زیرا این مرحله از آن جهت متفاوت است که در آن باید پشت سر هم با باس‎هایی که تاکنون در بازی با آن‎ها مبارزه کرده‎اید مجددا بجنگید! خیلی مسخره است، نه؟ واقعا نمی‎توانم توضیح دهم که این مرحله چقدر غم‎انگیز و عاری از هر نوع هوش و ذکاوت است. حتی نمی‎توانم کلمه‎ای بیابم که کاملا حق مطلب را در مورد مرگ خلاقیت و درماندگی سازندگان بازی که در این مرحله مشهود است، ادا کند.

در مقوله نقد وبررسی حرفه‎ای بازی‎ها،اصولا نباید یک بازی یا سازندگان آن را “تنبل” خطاب کرد زیرا هر چقدر هم که یک بازی در اوج ضعیف بودن باشد باز هم مقدار زیادی وقت و تلاش پای ساخت آن هزینه شده است، اما با این وجود، Mutants In Manhattan حسی مثل این را منتقل می کند که سازندگان بازی در پلاتینیوم گیمز در تعطیلات بوده اند و با بی‎حوصلگی، حداقل فعالیت لازم را برای ساخت سرسری یک بازی لایسنس شده با جلوه های بصری که رنگ و بوی کهنگی دارند، انجام داده‎اند.

teenage-mutant-ninja-turtles-mutants-in-manhattan-screenshots-2-700x389.jpg.optimal

یادش بخیر، عاشق کارتون لاک‌پشت‌های نینجا بودم و شخصیت محبوبم مایکل‌آنجلو بود که در این بازی دیالوگ‌هایش افتضاح‌ترین است.

بازی از لحاظ گرافیک و جلوه‎های بصری بسیار سطح پایین است و با محیط‎های نخ‎نما شده و انیمیشن‎های ضعیف که با افکت بلور کارتونی پوشیده می‎شوند، هیچ حرفی برای گفتن ندارد. علیرغم گرافیک سیل شید بازی، بسیاری از افکت‎ها غیر منطبق با این سبک گرافیکی به نظر می‎رسند، مانند نقاشی‎های دو بعدی جرقه‎ها و انفجارها که در بازی وجود دارند.رنگ‎ها در بازی بسیار خشک و مرده هستند و حتی خود لاک‎پشت‎ها نیز که شخصیت‎های اصلی بازی هستند و باید حس زندگی و روشنایی داشته باشند هم آن‎چنان خوش‎رنگ و جذاب و سرحال به نظر نمی‎رسند.بازی در تمام پلتفرم‎ها حتی پی‎سی نیز روی ۳۰ فریم بر ثانیه قفل است.

هوش مصنوعی بازی به طرز خنده‎آوری ضعیف است. دشمنان اغلب دایره‏‎‎وار دور خود و دور هم می‎چرخند و به در و دیوار می‎خورند و لاک‎پشتهایی هم که توسط هوش مصنوعی کنترل می‎شوند بی مهابا به جلو می‎روند و خود و شما را به خطر می‎اندازند و یا برعکس گاهی طور رفتار می‎کنند که که انگار آمده‎اند پیک‎نیک و اصلا خبری از مبارزه و دشمنان نیست! یکی از موارد مسخره و خنده‎داری که برای من پیش آمد این بود که یک بار مجبور شدم از مبارزه کنار بروم و هیچ کاری نکنم زیرا همه دشمنان و یاران من و … داشتند دقیقا روی آتش با هم مبارزه می‎کردند و من وقتی روی آتش می‎رفتم آسیب می‎دیدم و سریعا از خط سلامتی‎ام کاسته می‎شد به همین خاطر مجبور شدم بروم کناری بایستم و مبارزه بروبچه‎های هوش مصنوعی عزیز را تماشا کنم!

teenage_mutant_ninja_turtles_muntants_in_manhattan-1-1152x648

لاک‌پشت‌ها با لباس پلوخوری!

یکی دیگر از نکات احمقانه‎ای که در بازی وجود دارد رفتار یاران شما که توسط هوش مصنوعی کنترل می‎شوند است که انگار قصد دارند کاری کنند که حتی یک لحظه هم مبادا از بازی لذت کوچکی ببرید، مثلا ناگهان به سمت شما و دشمنی که دارید او را می‎کشید می‎پرند و وی را می‎کشند تا امتیاز “kill” شما را بدزدند.! دیگر بقیه‎اس را خودتان تصور کنید.

متاسفانه حتی داستان این بازی نیز در حدی نیست که بتواند آن را کمی نجات دهد و به رستگاری برساند. البته این را از همان زمانی که فهمیدم پلاتینیوم گیمز داستان بازی را بر اساس کمیک‎های IDW قرار داده است، تا حدود زیادی می‏‎دانستم. دیالو‎گ‎های بازی بسیار بسیار سطح پایین و بی ارزش است، داستان هیچ جذابیتی ندارد و در تمامی مراحل توسط آپریل روایت می‎شود که بسیاری از جمله ها را بارها و بارها و بارها مجددا برای ما تکرار می‎کند و گاها حرف‎هایی را می شنویم که همین دو دقیقه پیش هم شنیده بودیم.

یک مورد دیگر که من هنوز هم نفهمیدم باگ بود و یا از عمد به این شکل در بازی قرار گرفته بود این است که بعد از ۳ مرحله بی‎ربط به هم، هر ۳ بار یک کات‎سین تکراری پخش شد! واقعا دیگر این مدلی را ندیده بودم !

TMNT-MiM-Screens-01-555x312

باس‌ها با ۷ نوار سلامتی… نیست خیلی جذابه مبارزات، ۷ بار هم باید بکشیشون!

شدیدا به دنبال این هستم که شخصی را که جوک‎های بازی را نوشته است پیدا کنم و به وی مبلغی پرداخت کنم که دیگر جوک ننویسد و از آن مهم‎تر، دو برابر به کسی که دیالوگ‎های مایکل‎آنجلو را نوشته است پرداخت کنم که وی دیگر کلا هیچ چیزی ننویسد! به قدری صحبتها و شوخی‎ها در بازی مسخره است که باعث می‎شود  تمامی کات‎سین‎ها و صحنه‎های صحبت کردن را رد کنید.

همچنین بخش همکاری چند نفره آنلاین نیز در بازی وجود دارد که تنها نیاز شما را به سوئیچ کردن بین شخصیت‎ها از بین می‏‎برد و کار خاص دیگری در جهت رفع مشکلات بازی انجام نمی‎دهد. باس‎فایت‎ها در حالتی که تمام مشغول یک بازی چند نفره هستید طولانی‎تر می‎شوند. مثلا  در باس فایت Rocksteady که من مشغول بازی با ۳ نفر دیگر بودم، این مبارزه تبدیل شد به باس‎فایت Rocksteady و Bebop زمان مبارزه را دو برابر کرد و آن را از یک مبارزه خسته‎کننده در حالت تک‎نفره تبدیل به یک مبارزه ازاردهنده کرد. به واقع باید بگویم دلیل بسیاری از کارهایی را که سازندگان در این عنوان انجام داده‎اند را نمی‎توانم بفهمم.

Teenage-Mutant-Ninja-Turtles-Mutants-in-Manhattan

این بازی حیف شد. پتانسیل لاک‌پشت‌های نینجا آن هم ساخته پلاتینیوم گیمز خیلی بیشتر از این بود…

Teenage Mutant Ninja Turtles: Mutants In Manhattan یکی از آن قبیل عناوینی است که با وجود تمامی نکات منفی و ضعیفی که دارد و با این که یک بازی کاملا متوسط رو به ضعیف است، ولی نمی‎توانم بگویم که به هیج وجه آن را به شما توصیه نمی‎کنم زیرا بر خلاف برخی بازی‎ها که شاید با این که بسیار بسیار ضعیف هم نباشند از آن‎ها متنفر می‎شویم، باید بگویم که اصلا حس تنفر از این بازی ندارم واصلا  نمی‎توان گفت بازی نفرت‎آنگیزی است. این عنوان معجونی است از ضعف‎های بسیار زیاد و یکی دو مورد مثبت که در مجموع بازی ضعیفی را شکل داده‎اند که به طرز عجیبی به حد ضعف‏‎هایش نفرت‎آنگیز نیست. در کل انتظار من و البته صنعت بازی‎سازی از استودیو پلاتینیوم بسیار بالاتر بود و با کار کردن درست بر روی این بازی، می‎توانست آن را به سطح بسیاری از عناوین قدرتمند خود برساند ولی حیف که چنین اتفاقی نیافتاده است.

اگر در یک کلام بخواهم حس خود را در مورد این بازی بیان کنم باید بگویم “من از این بازی سراسر ضعف و کاستی و اشتباه، به طرز عجیبی متنفر نیستم!”. به هر حال تصمیم‎گیری در مورد خرید یا عدم خرید این عنوان بر عهده شماست. اگر عاشق لاک‎پشت‎های نینجا هستید که خودتان قاعدتا در تجربه بازی شک نخواهید کرد ولی اگر هر گونه بازی بهتری را دارید که با آن وقت بگذرانید، بهتر است سراغ همان بروید و وقت خود را پای Mutants In Manhattan هدر ندهید. Mutants In Manhattan عنوان بسیار ضعیفی است که هرگز آن را دوست نخواهید داشت و هرگز عاشق آن نخواهید شد، فقط شاید از آن متنفر نشوید که این بهترین حالت ماجراست. در مجموع باید بگویم که از پلاتینیوم گیمز انتظار بسیار بیشتری می‌رفت هرچند که کاملا مشخص است این بازی را با عجله و به صورت سرسری ساخته‌اند.

d5f3c21c-bbad-43d3-9dda-00701b2f9d65

تبلیغات

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق info@morix.ir تخلف اطلاع دهید.

جستجو های اخبار روز

جدیدترین اخبار

داغ ترین اخبار