قاتل ارج کیست؟

توقف تولید در قدیمی ترین کارخانه لوازم خانگی کشور این روزها مستمسک برخی از رسانه‌های منتقد و بیشتر مخالف دولت قرار گرفته، گویی که شخص حسن روحانی کلنگ خود را برداشته و به سمت کیلومتر پنج جاده مخصوص کرج حرکت کرده تا این کارخانه را تخریب کند.

تورق برخی از رسانه‌ها نشان می‌دهد که آنها برخی از صفحات خود را به صفحه تسلیتی برای مرگ ارج در روزهای اخیر اختصاص داده‌اند، برای این کارخانه قدیمی مراسم عزاداری ترتیب داده‌اند.

ارج، پارس، آزمایش، نساجی مازندران، کفش ملی، چیت سازی ری و ... برندهای مرده یا رو به احتضاری هستند که مرگ تدریجی آنها با دولتی شدن اقتصاد و سلب مالکیت از مالکان آنها به دست مدیران تازه‌کار افتاد و آنها نتوانستند بار مدیریت این شرکت ها را تحمل کنند این شرکت‌ها به زیرمجموعه‌های دولت واگذار شد.

واگذاری این برندها به برخی نهادها به ویژه بانک ها سبب شد تا مدیران غیر متخصص بر راس این شرکت ها گذاشته شود تا در نهایت جز نام و املاک آنان چیزی از این کارخانه ها باقی نماند و در متوسط کشور خلا بزرگی به وجود آید. خلایی که مسبب آن دولتی شدن اقتصاد، ناکارآمدی صنایع، پمپاژ دلار و جلوگیری از واقعی سازی قیمت ارز، قیمت گذاری دستوری و دخالت در کسب‌وکار بنگاه ها بوده است.

ساختار اقتصاد ایران در گذشته و امروز باعث مرگ برندهای قدیمی کشور شده به طوری که می توان گفت، ارج آخرین قربانی این سیاست ها نیست و چندین برند قدیمی دیگر در صف مرگ قرار گرفته‌اند تا یک روز به مانند ارج و آزمایش خبر جان سپردن آنان کشور را فرا گیرد.

اگر امروز دیده می شود که سوله های کارخانه چیت‌سازی ری با خاک یکسان شده و بر سر تصاحب زمین‌های وسیع آن بین نهادهای دولتی رقابت شکل گرفته، اگر شنیده می شود که املاک وسیع نساجی مازندران در خیابان ساری قائمشهر، در آستانه تخریب کامل قرار گرفته و انبوه‌سازان قصد ایجاد واحدهای مسکونی در آن زمین‌ها را دارند، به این خاطر است که صاحب مال از بالای سر مال خود رانده و اسیر غربت شده‌اند. رفتارهای به دور از عقلانیتی که با امثال محمدتقی برخوردار، ایروانی، خانواده لاجوردی و خاندان آزمایش شد، عملا ایجاد برندهای متکی به کارآفرینان را از بین برد و سبب شد تا این برندها با مدیران جدید اقتصادی حاکم بر کشور کنار نیایند و نتوانند به حیات خود ادامه دهند.

به نظر می رسد با اعمال تغییر در ساختار اقتصادی کشور؛ به نفع کارآفرینان و بهبود فضای کسب وکار در اقتصاد ایران، می‌توان شاهد آن بود تا هم برندهای جدیدی در بخش‌های گوناگون صنعت به وجود آیند و هم اینکه برندهای موجود عمر طبیعی خود را سیر کنند.

این موضوع را نباید از نظر دور نگه داشت که هر بنگاه اقتصادی یک روز به دنیا می‌آید، رشد می‌کند، به اوج می‌رسد، تنزل می‌یابد و در نهایت می‌میرد. این اتفاق در دنیای رقابتی امروز نیز دیده می‌شود. اگر تا یک دهه قبل، نوکیا، سلطان تولید تلفن همراه در دنیا بود امروز با توجه به ارتقا تکنولوژی و حضور بازیگران جدید، این برند به احتضار افتاده است.

در دنیای رقابتی امروز بنگاهی موفق خواهد بود که با به‌کارگیری تکنولوژی‌های نوین به فکر نفوذ در بازارهای جهانی باشد نه اینکه با گرفتن انواع رانت‌های دولتی و ایجاد فضای انحصار برای خود، مصنوعی سرپا نگه داشته شود.

طبیعتا بنگاه‌های ایرانی اگر قرار است به سرنوشت ارج، آزمایش و نساجی مازندران دچار نشوند بهتر است خود را از زیر چتر حمایت های دولتی بیرون آورده و به بازارهای جهانی بیاندیشند نه اینکه با سر فرود آوردن در مقابل مسولانی که خود کرسی محکمی ندارند، بخواهند از طریق دوپینگ درمانی به فعالیت‌شان ادامه دهند.

ارج آخرین بنگاهی نخواهد بود که طعم مرگ را می‌چشد و با توجه به ساختار ناکارآمد اقتصاد ایران، به زودی بنگاه‌های بزرگ دیگری نیز به این صف خواهند پیوست تا قطعه برندهای گورستان صنایع کشور، پر از ستاره‌هایی باشد که روزگاری خانه ایرانیان به آنها آراسته شده بود.

تبلیغات

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق info@morix.ir تخلف اطلاع دهید.

جستجو های اخبار روز

جدیدترین اخبار

داغ ترین اخبار