این نشانه ها هشدار دهنده خودکشی در کودکان است!

فرزندتان را تنها به حال خود رها نکنید. حتی اگر وی انکار می کند «منظورش همان است»، پیش او بمانید. به او اطمینان خاطر مجدد بدهید. دنبال کمک های تخصصی باشید. در صورت لزوم، وی را به اورژانس بیمارستان ببرید تا اطمینان حاصل کنید که تا زمانِ انجام کامل ارزیابی ها و آزمایشات روانپزشکی مربوطه، او در محیطی امن قرار دارد.
انجمن ملی روان شناسان مدرسه، نماینده ی 22000 روان شناس مدرسه و تخصص های مربوط به آن در سراسر ایالات متحده ی آمریکا و خارج از آن است. هدف این انجمن توسعه ی محیط های آموزشی و روان شناختی سالم برای تمام کودکان و جوانان است. به این منظور با اجرای برنامه های کارآمد مبتنی بر تحقیقات علمی، موجب پیشگیری از مشکلات و همچنین افزایش استقلال دانش آموزان، و توسعه ی آموزش بهینه می شود. این امر از طریق به روزترین تحقیقات و آموزش ها، پشتیبانی، ارزیابی مستمر برنامه های در دست اقدام و خدمات تخصصی مراقبتی انجام می شود.

مطلبی که در پی خواهد آمد شامل توصیه های این انجمن برای والدین و کارکنان مدارس در مواجهه با موضوع تمایل به خودکشی در کودکان و نوجوانان است. بی تردید با توجه به شرایط و امکانات هر کشوری، توصیه های مزبور می توانند شیوه ی اجرایی متفاوتی داشته باشند.

خودکشی در کودکان ، نشانه های خودکشی در کودکان ، علت خودکشی کودکان
توصیه هایی برای والدین و مدارس
تحقیقات نشان داده اند کودکانی که با خشونت، رویدادهای تهدیدآمیز زندگی، و ناکامی های آسیب زا مواجه هستند، بیشتر در معرض خطر افسردگی، سوءمصرف الکل و مواد مخدر، و خودکشی قرار دارند. به دنبال فجایعی چون حمله ی تروریستی یازده سپتامبر، تیراندازی در مدرسه، بلایای طبیعی یا حتی بحران فردی، این احتمال وجود دارد که دانش آموزان، نشانه های هشداردهنده ی تمایل به خودکشی بروز دهند.

والدین و کارکنان مدرسه، خصوصاً باید نسبت به کودکان و جوانانی که به خاطر موقعیت و شرایط شخصی، آسیب پذیرتر هستند، هوشیارتر باشند. این موضوع شامل نوجوانانی می شود که مسائلی مانند ضرر و فقدان شخصی، آزار یا واقعه ی آسیب زایی را قبلاً تجربه کرده اند یا آن دسته از جوانانی که از افسردگی یا دیگر بیماری های روانی رنج می برند. نوجوانانی که دارای این نشانه های مخاطره آمیز هستند و آنهایی که فاجعه ی دیگری را یا خود مستقیماً تجربه کرده با شاهد آن بوده اند، بیشتر آسیب پذیر هستند.

هر چند بیشتر کودکان و نوجوانانی که تمایل به خودکشی دارند، خودشان به متخصص مراجعه نمی کنند، اما علائم هشداردهنده را به همسالان خود، والدینشان و یا کارکنان معتمد مدرسه نشان می دهند. هرگز این نشانه ها را نادیده نگیرید. خودکشی با یک مداخله ی به جا و مناسب قابل پیشگیری است. علائم هشدار دهنده ممکن است خود را بلافاصله بعد از مصیبتِ پیش آمده نشان ندهند، بنابراین، در هفته های پس از حادثه ی ناگوار، والدین و کارکنان مدرسه باید شنوندگان و مشاهده کنندگان دقیقی باشند. در زیر، رهنمون هایی به منظور مداخله در وضعیتِ دانش آموزانی که متمایل به خودکشی هستند، آورده شده است.

نشانه های هشداردهنده ی خودکشی جوانان

1. یادداشت های خودکشی: این یادداشت ها نشانه های واقعی خطر هستند و باید جدی گرفته شوند.

2. تهدیدها: تهدیدها ممکن است مستقیم («من می خواهم بمیرم.»، «من خودم را می کشم.») یا متأسفانه، غیرمستقیم («دنیا بدون وجود من بهتر خواهد بود.»، «در هر صورت کسی دلش برای من تنگ نخواهد شد.») باشد. در نوجوانان، نشانه ها و سرنخ های غیرمستقیم می توانند از طریق جوک و شوخی یا از خلال منابع موجود در تکالیف مدرسه، به خصوص در شکل نگارش خلاق یا آثار هنری، خود را نشان دهند. نوجوانان و افرادی که نگاهی عینی تر به دنیا دارند، ممکن است نتوانند احساسات شان را در قالب کلمات بیان کنند، در عوض احتمال دارد نشانه های غیرمستقیمی به شکل اقدام عملی، یعنی رفتار خشونت آمیزی که غالباً توام با تهدید به خودکشی یا دیگرکُشی است، از خود نشان دهند.

3. تلاش های پیشین: اغلب بهترین پیش گوی آینده، رفتارهای گذشته است که می تواند نشان دهنده ی یک روش مقابله با رویدادهای زندگی باشد.

4. افسردگی (ناامیدی/درماندگی): وقتی نشانه های افسردگی دربرگیرنده ی افکار فراگیر ناامیدی و درماندگی باشد، به احتمال زیاد کودک یا نوجوان بیشتر در معرض خطر خودکشی قرار دارد.

5. افسردگی پنهان: رفتارهای پرخطر می توانند شامل پرخاشگری، استفاده از اسلحه، مصرف الکل و مواد باشند.

6. تمهیدات نهایی: این رفتار شکل های مختلفی دارد. مثلاً در نوجوانان، به شکل بخشیدن وسایلی که برای آنها بسیار باارزش است مثل جواهرات، لباس، مجلات یا عکس، صورت می گیرد.

فکر کردن به خودکشی ، علت خودکشی کودکان ، خودکشی
7. تلاش برای آسیب رساندن به خود: رفتارهای مبتنی بر آسیب به خود در میان کودکانِ سنین دبستانی اتفاق می افتد. رفتارهای خود-مخربِ رایج، شامل دویدن جلوی ماشین های در حال عبور، پریدن از بلندی ها و خراشیدن/ بریدن/داغ کردن بدن می شود.

8. عدم توانایی در تمرکز یا تفکر عقلانی:
مشکلاتی از این قبیل ممکن است در رفتارهای مربوط به کلاسِ درس کودکان، شیوه ی انجام تکالیف مدرسه، عملکرد تحصیلی، کارهای روزمره ی خانه و حتی محاورات منعکس شود.

9. تغییرات در عادات فیزیکی و ظاهر: این تغییرات شامل عدم توانایی در خوابیدن یا مدام خوابیدن، اضافه کردن یا از دست دادن ناگهانی وزن، بی توجهی به ظاهر و پاکیزگی و نظافت و غیره است.

10. تغییرات ناگهانی در شخصیت، دوستان و در رفتار:
والدین، معلمان و همسالان اغلب بهترین ناظران و مشاهده گران چنین رفتارهای ناگهانی در دانش آموزان مستعد خودکشی هستند. این تغییرات می تواند شامل کناره گیری از مراودات اجتماعی عادی، افزایش غیبت از مدرسه، ترک فعالیت ها یا علاقه مندی های متدوال، و انزوا و کناره گیری اجتماعی باشد.

11. موضوعات مرتبط با مرگ و خودکشی: این موضوعات ممکن است در نقاشی های کلاسی، نمونه کارها، خاطره نویسی و وقایع نگاری ها یا در تکالیف مدرسه خود را نشان دهند.

12. طرح، شیوه، دسترسی: کودک یا نوجوان مستعد خودکشی ممکن است توجه بیشتری به تفنگ یا سایر انواع سلاح ها از خود نشان دهد، دسترسی اش به سلاح ها، قرص ها، و غیره بیشتر شده، و یا ممکن است در مورد طرحی برای خودکشی صحبت کرده یا تلویحاً به آن اشاره کند. هر چه طرح بزرگ تر باشد، احتمال آن نیز بیشتر می شود.

توصیه هایی برای والدین

1. نشانه های هشداردهنده را بشناسید!

2. از گفت وگو با فرزندتان نگران نباشید. صحبت در مورد خودکشی با فرزندانتان، آن ها را به فکر خودکشی نمی اندازد. در حقیقت، تمام شواهد موجود حاکی از آن است که گفت وگو با کودک، خطر خودکشی را کاهش می دهد. پیام این است: "کمک موجود است، خودکشی راه حل نیست."

3. ایمن سازی منزل در برابر خودکشی. چاقوها، قرص ها، و مهم تر از همه، اسلحه ها را از دسترس خارج کنید.

4. از منابع جامعه و مدرسه استفاده کنید. این منابع می توانند شامل روان شناس مدرسه، کارکنان مداخله گر در بحران ها ، گروه های پیشگیری از خودکشی یا خطوط مستقیم تلفنی، یا متخصصان خصوصی سلامت روانی باشند.

5. سریع اقدام کنید. اگر فرزندتان به شکلی نشان می دهد که به فکر خودکشی است، یا اگر حس غریزی تان به شما می گوید که ممکن است آنها به خود صدمه بزنند، سریع کمک بگیرید. فرزندتان را تنها به حال خود رها نکنید. حتی اگر وی انکار می کند «منظورش همان است»، پیش او بمانید. به او اطمینان خاطر مجدد بدهید. دنبال کمک های تخصصی باشید. در صورت لزوم، وی را به اورژانس بیمارستان ببرید تا اطمینان حاصل کنید که تا زمانِ انجام کامل ارزیابی ها و آزمایشات روانپزشکی مربوطه، او در محیطی امن قرار دارد.

6. به صحبت های دوستان فرزندتان توجه کنید. آنها ممکن است به نگرانی های خود در مورد دوستشان به شکلی جزئی اشاره کنند اما راحت نباشند که مستقیماً در این مورد با شما صحبت کنند. باز و راحت برخورد کنید. سوال بپرسید.

خودکشی کودکان ، خودکشی ، جلوگیری از خودکشی در کودکان
توصیه هایی برای معلمان

1. نشانه ها و علایم هشداردهنده را بشناسید.

2. در مورد مسوولیت های مدرسه آگاه باشید. در صورت عدم هشدار به موقع به خانواده ها یا عدم نظارت مناسب بر وضعیت دانش آموز مستعد خودکشی، مدارس از سوی دادگاه مسوول شناخته می شوند.

3. دانش آموزان را تشویق کنید که به شما اعتماد داشته باشند:
اجازه دهید دانش آموزان بدانند که شما برای کمک، مراقبت و حمایت از آنها، آنجا هستید. آنها را تشویق کنید تا اگر خود یا فرد دیگری که می شناسند در فکر خودکشی است، نزد شما بیایند.

4. دانش آموز را فوری ارجاع دهید: دانش آموز را نزد روان شناس یا مشاور مدرسه نفرستید. خود شما شخصاً او را نزد اعضای تیم بحران مدرسه ببرید. اگر چنین تیمی هنوز تعیین نشده است، مدیر، روان شناس، مشاور، پرستار یا مددکار اجتماعی را مطلع کنید. (و هرچه زودتر درخواست بدهید که مدرسه یک تیم بحران تشکیل دهد!)

5. به تیم بحران ملحق شوید: شما اطلاعات ارزشمندی جهت کمک و همکاری دارید، بنابراین تیم بحران مدرسه قادر خواهد بود ارزیابی دقیق و صحیحی از خطر به دست بیاورد.

6. از کودک حمایت و طرفداری کنید: بعضی اوقات مدیران، عوامل خطر و نشانه های هشداردهنده در یک دانش آموز خاص را کم برآورد می کنند. تا زمانی که مطمئن شوید کودک در امان است، از او حمایت و طرفداری کنید.

توصیه هایی برای کارکنان مدرسه و اعضای تیم بحران

کودکان و جوانانی که با آسیب های بسیار شدید، مثل حملات تروریستی در آمریکا یا تیراندازی در یک مدرسه مواجه بوده اند، ممکن است بیشتر در معرض خطر خودکشی باشند. این امر به ویژه در مورد نوجوانانی که فقدان شخصی، آزار یا حوادث آسیب زایی را در گذشته تجربه کرده اند یا از افسردگی و سایر بیماری های روانی رنج می برند، صدق می کند.

طی هفته های پس از یک بحران مهم، کارکنان مدرسه باید هوشیارتر بوده، دانش آموزانی را که ممکن است بیشتر در معرض خطر باشند شناسایی کرده و مراقب علایم هشداردهنده باشند.

توصیه ها

1. با همکاران همکاری کنید. برخورداری از حمایت ومشاوره از سوی مدیر و یکی دیگر از کارکنان (شاید مربی بهداشت، مشاور، یا مددکار اجتماعی) هم اطمینان بخش و هم عاقلانه است.

2. یک گزارشگر ویژه تعیین کنید. مدارس باید یک یا چند نفر را مشخص کنند تا تمام گزارش های معلمان، سایر کارکنان و دانش آموزان را در مورد دانش آموزانی که ممکن است تمایل به خودکشی داشته باشند، دریافت کرده و روی آنها کار کنند. این فرد اغلب روانشناس مدرسه، مشاور، پرستار یا مددکار اجتماعی است.

3. بر دانش آموز نظارت داشته باشید. بهترین راه این است که همیشه در تمام مراحل کار، دانش آموز را در مورد کاری که قصد انجام آن را دارید، مطلع کنید. در صورت لزوم، از دانش آموز بخواهید تا شما را همراهی و کمک کند. تحت هیچ شرایطی نباید به دانش آموز اجازه داده شود که مدرسه را ترک کند یا تنها بماند (حتی در دستشویی). دانش آموز را تا زمانی که والدین، متخصص سلامت روان یا نماینده ی مجری قانون مسئولیت وی را بپذیرند، زیر نظر داشته و از امنیت او اطمینان حاصل کنید.

4. یک سیستم حمایتی آماده کنید. بررسی سیستم حمایت دانش آموزان به ارزیابی میزان خطری که برای آنها وجود دارد، کمک می کند. اغلب، معقول آن است که فقط از دانش آموز سوال کنید "دوست داری چه کسی الان کنارت باشد، یا فکر می کنی چه کسی الان به خاطر تو اینجا خواهد بود؟" و آن وقت به او کمک کنید تا به حامی مورد نظرش دست یابد. برای وی مهم است که احساس کند تا حدی بر سرنوشتش کنترل دارد.

خودکشی ، جلوگیری از خودکشی در کودکان ، جلوگیری از خودکشی در کودکان


5. قرارداد «خودکشی- نه». قراردادهای «خودکشی- نه» نشان داده اند که در پیش گیری از خودکشی جوانان مؤثر بوده اند. در مواردی که خطر خودکشی به اندازه ای پایین ارزیابی شده که نیاز به درمان فوری نباشد (مثل زمانی که فقط ایده ی خودکشی وجود دارد و برای آن برنامه ریزی نشده است)، باز هم وجود قرارداد خودکشی-نه، توصیه می شود تا در صورتی که در آینده احتمال خطر خودکشی افزایش یافت، تدبیر و چاره ای برای دانش آموز فراهم شود.

چنین قراردادی یک توافق نامه ی شخصی است که رفتارهای متمایل به خودکشی را تا زمانِ دریافت کمک، به تعویق می اندازد. این قرارداد همچنین می تواند به عنوان یک ابزار ارزیابی مناسب به کار برود. اگر دانش آموزی حاضر به امضاء قرارداد نباشد، تضمینی هم نیست که به خودش آسیبی نرساند. در این صورت، بلافاصله ارزیابی به سمت "خطر زیاد" صعود کرده و تا زمانی که والدین دانش آموز، مسئولیت اقدام فوری برای ارزیابی روانی او را به عهده بگیرند، باید تحت نظارت باشد.

6. محیط را در برابر خودکشی ایمن کنید. فرزند شما چه در خطر قریب الوقوع باشد و چه نباشد، توصیه می شود خانه و مدرسه را در برابر خودکشی ایمن کنید. بهتر است قبل از این که فرزند شما به خانه برگردد و پس از آن نیز، تمام سلاح ها، سموم، داروها و وسایل تیز، برداشته شوند یا دور از دسترس قرار بگیرند.

7. با پلیس تماس بگیرید. تمام تیم های بحران مدرسه باید یک نماینده از مجری محلی قانون داشته باشند. اگر دانش آموزی مخالفت و ایستادگی کرد، پرخاش جو شد یا سعی در فرار داشت، نیروی پلیس می تواند کمک بسیار ارزشمندی باشد. در برخی موارد آنها می توانند مسوولیت «بازداشت 72 ساعته» را به منظور فراهم کردن امنیت فرد به عهده بگیرند، که در این صورت، فرد جوان به مدت سه روز در بازداشت حمایتی به منظور انجام مشاهدات روانپزشکی، قرار می گیرد.

8. مستند سازی. آموزش و پرورش هر منطقه باید یک فرم مستندسازی تهیه کند تا پرسنلِ پشتیبانی و اعضاء تیم بحران، اقدامات خود را در پاسخ به مراجعه ی یک دانش آموز مستعد خودکشی، در آن ثبت کنند.

مدل مداخله در خودکشی

1. ارزیابی

اغلب از گزارشگران ویژه خواسته می شود که ظرف مدت زمان کوتاهی، احتمال خطر را برآورد کنند. بنابراین، ضروری است که پیش نویس برآورد احتمال خطر، واجد سؤالات مشخصی باشد تا به سرعت و به شکل قابل اطمینانی اطلاعات مورد نیاز را به دست بیاورد. سؤالات اغلب به موارد زیر اشاره می کنند:

چه نشانه های هشداردهنده ای باعث مراجعه شده است؟

آیا دانش آموز به خودکشی فکر کرده است؟ (افکار یا تهدیدِ صرف، چه مستقیم و چه غیرمستقیم، ممکن است حاکی از خطر پایین باشند).

آیا دانش آموز پیش از این سعی کرده است به خود آسیب برساند؟ (تلاش های پیشین می تواند گویای خطر پایین باشد).

آیا در حال حاضر دانش آموز برنامه ای برای آسیب به خود دارد؟

دانش آموز قصد دارد از چه شیوه ای برای اجرای نقشه ی خود استفاده کند و آیا به وسایل مربوطه دسترسی دارد؟ (این سؤالات می توانند نشان دهنده ی خطر بالا باشند).

چه سیستم حمایتی ای این کودک را در بر گرفته است (برای تعیین کفایت سیستم حمایتی دانش آموز، حضور والدین در پروسه ی ارزیابی خطر ضروری است)؟

2. وظیفه هشدار به والدین

تردیدی نیست که باید والدین را در جریان گذاشت. برای پرداختن به این جنبه از مداخله در خودکشی، باید به چهار پرسش بسیار مهم پرداخت.

اول، آیا والدین در دسترس هستند؟

دوم، آیا والدین در این زمینه کمک و همکاری می کنند؟

سوم، والدین چه اطلاعاتی در این زمینه دارند که می تواند به ارزیابی خطر کمک کند؟

چهارم، والدین چه بیمه ی سلامت روانی (در صورتی که داشته باشند) در اختیار دارند؟

اگر والدین در دسترس باشند و مشارکت کنند و تشخیص حاکی از آن باشد که دانش آموز در معرض خطر بالا قرار دارد: روان شناس یا مددکار اجتماعی باید خانواده را با توجه به محل سکونتشان و بر مبنای وضعیت بیمه ی بهداشت و درمانشان، به منابع اجتماعیِ قابل رجوع متصل کند.

روان شناس مدرسه باید با اجازه ی والدین با مراکز مورد نظر تماس گرفته، اطلاعات مربوط به مراجعه کننده را آماده کند و برای کسب اطمینان نسبت به رسیدن خانواده به مرکز، موضوع را پی گیری کند. در صورت لزوم، والدین را در انتقال دانش آموز به مرکز مربوطه همراهی کنید. روان شناس باید امضای والدین را در فرم انتشار اطلاعات دریافت کرده و به منظور توسعه ی برنامه ی حمایتی مدرسه، با کارکنان مدرسه در زمینه ی کار با والدین همکاری کند. تمام فعالیت ها باید مستند شوند.

اگر والدین در دسترس نباشند و تشخیص بر این باشد که دانش آموز در معرض خطر بالا قرار دارد: با مسوولیت مدیر مدرسه، دو تن از اعضای تیم بحران باید کودک را تا نزدیک ترین اورژانس سلامت روانی همراهی کرده و تمام هماهنگی های لازم را با خدمات اجتماعی مرکز مربوطه برای تماس با خانواده ی کودک انجام دهند. به عنوان پیشنهاد دیگر، می توان از نماینده ی مجری قانون در مدرسه، پلیس محلی یا گروه های سیار ارائه ی خدمات روان پزشکی درخواست کرد تا در انتقال جوان مستعد خودکشی کمک کنند.

نشانه های خودکشی کودکان ، جلوگیری از خودکشی در کودکان ، خودکشی در کودکان
برخی از والدین تمایلی ندارند که توصیه های تیم بحران مبنی بر انجام مشاوره ی امن در خارج از مدرسه را برای کودک مستعد خودکشی تا آخر دنبال کنند و ممکن است که نشانه های هشداردهنده را ساده انگاشته یا دست کم بگیرند (برای مثال، کودک فقط به منظور جلب توجه این کار را می کند). مسایل فرهنگی و زبانی متعددی در این زمینه دخیل هستند.

به والدین فرصت مناسب داده و تشویق شان کنید تا پیش از همکاری با تیم بحران برای رفتن به مرحله ی بعدی، پروسه را تا به آخر ادامه دهند. اگر عدم تمایل والدین واقعاً از سر بی توجهی بوده و زندگی کودک را به خطر بیاندازد، اعضاء تیم بحران مدرسه باید تصمیم بگیرند که چه زمانی مناسب است تا عدم همکاری والدین را به مراکز حمایت از کودک گزارش دهند.

چنانچه مشخص شود که والدین همکاری نمی کنند و خطر اقدام به رفتارهای متمایل به خودکشی در دانش آموز بالا است، باید با مجریان محلی قانون یا مراکز خدمات حمایت از کودکان تماس گرفته شود و بی توجهی نسبت به کودک و در معرض خطر قرار داشتن او گزارش داده شود.

در صورتی که والدین همکاری نکنند و احتمال خطر خودکشی دانش آموز پایین ارزیابی شود، توصیه می شود به منظور ثبت این که والدین را به موقع در جریان احتمال بروز خودکشی قرار داده بودید، آنها فرم مربوط به " هشدار در مورد مشاوره ی اضطراری" را امضاء کنند.

گاهی اوقات دانش آموز نمی خواهد والدینش مطلع شوند. وقتی کودکان در فکر آسیب به خود هستند، درست و منطقی فکر نمی کنند و بنابراین احتمالا نمی توانند در مورد این که واکنش والدین شان چه می تواند باشد، بهترین قاضی باشند. تیم بحران باید تنها یک تصمیم بگیرد: آیا با مطلع کردن خانواده، کودک در شرایط خطرناک تری قرار می گیرد؟ در چنین وضعیتی، معمولا به مراکز خدمات حمایت از کودک اطلاع داده می شود. والدین همچنان باید مطلع شوند و دریافت واکنش حمایتی والدین می تواند چالشی برای کارکنان مدارس باشد.

والدین اغلب اطلاعات حساس و مهمی دارند که برای ارزیابی مناسب از میزان خطر لازم است. بنابراین لحاظ کردن والدین در ارزیابی احتمال خطر بسیار مهم است. این اطلاعات شامل پیشینه ی کودک در مدرسه قبلی و تاریخچه ی سلامت روانی، پویایی خانواده، حوادث آسیب زای اخیر در زندگی دانش آموز و سابقه ی رفتارهای متمایل به خودکشی وی می شوند. مصاحبه با والدین به روان شناس کمک می کند تا نسبت به سیستم حمایتی ای که دانش آموز را در برگرفته، ارزیابی مناسبی داشته باشد.

در نهایت، مهم است مشخص شود که والدین/خانواده از چه بیمه ی سلامت روانی برخوردار هستند؟ این اطلاعات جهت ارجاعِ خانواده ها به مراکز اجتماعی مناسب، لازم است. همه ی مصاحبه های امروزی مربوط به سلامت روان شامل سؤالاتی در خصوص پوشش بیمه هستند و کاملاً عاقلانه است که روان شناس مدرسه از انواع مراکز محلی که این پوشش بیمه ای را فراهم می کنند، آگاه باشد.

اگر دانش آموزی به کلینیک فوریت های پزشکی فرستاده شود، ممکن است بعداً به انتقال فوری به یک مرکز ارائه کننده ی خدمات مربوط به "سازمان حفظ سلامت" نیاز پیدا کند. این مساله نه تنها ممکن است موجب آسیب بیشتر برای دانش آموز مستعد خودکشی شود (چرا که نقل و انتقالات اضطراری عمدتا باید با اعمال محدودیت و کنترل صورت گیرد) بلکه هزینه ی مالی سنگینی نیز برای والدین در پی دارد. تردیدی نیست که منافع عالیه ی کودک و خانواده ایجاب می کند که میزان آسیب های مربوط به دانش آموزی که نیازمند اقدام اضطراری است محدود شود.

3. وظیفه ی معرفی مراکزی برای مراجعه

لازم به تاکید است که قبل از وقوع بحران، باید مراکز خدمات اجتماعی شناسایی و با آنها همکاری شود. توصیه می شود جهت تهیه ی اطلاعات درست و دقیقی که ممکن است توسط والدین از قلم افتاده یا فراموش شده باشند، نماینده ی تیم بحران مدرسه با مراکز مربوطه تماس بگیرد. مناطق آموزش و پرورش موظفند که یا مراکز خدماتی غیرخصوصی و یا کارمزدهای متغیرِ قابل تطبیق با درآمد خانواده را به آنها پیشنهاد دهند.

4. پیگیری و حمایت از خانواده

در پایان، برای کارکنان مدرسه مهم است که احتمالا با بهره گیری از تیم های مطالعاتی دانش آموزان، اصلاحات مستمری را در برنامه های آنها اعمال کنند.

تبلیغات

تمامی مطالب از سایت های مجاز فارسی و ایرانی تهیه و جمع آوری شده است، در صورت وجود هرگونه مشکل از طریق info@morix.ir تخلف اطلاع دهید.

جستجو های اخبار روز

جدیدترین اخبار

داغ ترین اخبار